Kaatje

Ondernemen en het Walhalla

2011-06-07T08:59:00.000-07:00

Mijn moeder en haar vriendin waren zo'n vijfentwintig jaar geleden ondernemers. We hadden thuis een kroeg. Natuurlijk hadden ze een klantenkaart voor allerlei horeca-groothandels. Ik mocht dan wel eens mee, dat vond ik heel avontuurlijk in die tijd. Voor luxueus graaiwerk gingen we naar de ISPC, voor non-foodartikelen crossten we naar de Sligro. Van de Sligro kan ik me nog herinneren dat ze heel veel potten met groenteachtige rommel hadden, de inhoud was ingelegd in het zuur. Die potten zagen er heel ranzig uit, met goed geconserveerde ondefinieerbare stukjes erin; alsof je een kabinet binnenwandelde bij een biologielokaal. Echt non-food dus. De grootverpakkingen met plastic vorken, servetten, gekleurde tafellopers en andere prullaria lagen zó hoog opgestapeld dat het me altijd duizelde.

Anno 2011 ben ik zelf ondernemer. Daar moet ik dikwijls om lachen, want ik verdien er per boekjaar maar een paar luttele centen mee. Die extra's worden vooral gespendeerd aan de instandhouding van de dikke billen. Vandaag ook. Ik heb honger en ben eerst van plan om naar Kaufland in Kleve te rijden om mijn voorraden met lekker eten weer eens op peil te brengen. Maar nee! Ik heb toch een inschrijving bij de KvK? Die ga ik heel snel omzetten in een klantenkaart van de Sligro.

Mijn Citroën Saxo steekt wat ieltjes af tegen de grote glimmende bolides op de parkeerplaats.
Niet getreurd, dapper stap ik naar de Klantenservice.
'Goedemiddag, ik wil graag een klantenkaart aanvragen. Ik heb de benodigde papieren bij me. Inmiddels ben ik wel verhuisd, maar dat staat geregistreerd bij de KvK.'
'Dat zal helaas niet gaan mevrouw, dan had u een nieuwe inschrijving af moeten laten geven. U had daar dan ook voor moeten betalen.'
'Oh, dat is dan wel heel jammer... Kunt u niet in hun systeem kijken?'
De dame achter de balie strijkt over haar hart en verzekert me dat ik een heel aardige klant ben. Sommige mensen trekken haar namelijk wel eens hardhandig over de balie heen. Ik niet, ik bedank haar uitgebreid. Met mijn voorlopige handgeschreven klantenkaart wandel ik door de poorten van het Walhalla. Ik spreek mezelf ernstig toe. 'Kaatje, houd je in. Je hebt dan wel honger, maar geen bodemloze portemonnee.'

Ze bestaan, mensen die koken en het opeten verschrikkelijk vinden. Dan moet je dus niet naar de Sligro gaan, want in vijfentwintig jaar tijd is de groothandel verworden tot de eerste de beste Leclerc in Frankrijk. Oh, die wijnafdeling... Oh, al die stukken wild in honderd soorten en maten... Zelfs de kiemplantjes op de groenteafdeling vinden gretig aftrek. De komkommers ook, dit is een EHEC-vrij filiaal. De afdeling gedestilleerd is zeer karig uitgerust, maar dat neem ik voor lief. Ik kijk mijn ogen uit en heb nog niet eens de bovenverdieping gezien. Het schijnt dat je daar ook sportartikelen en PC's kunt kopen, maar die zijn niet eetbaar.

Na anderhalf uur dwalen leg ik mijn spullen bevend op de band. Wat gaat me dit toch kosten? Het valt uiteindelijk mee. Voor 49,12 euro heb ik vier uitheemse kazen, een Kletzenbrood (nooit van gehoord), een fles middelmatige rode Bordeaux, een kilo konijnenbouten, een pond schol (panklaar), een droge worst, een mooie komkommer en een netje limoenen. De komende drie maanden kan ik mezelf ook ongebreideld afpoetsen met toiletpapier (24 rollen) en mijn neus snuiten in absintgroene servetten (250 stuks).

Is dit boeiend, lieve lezers? Misschien niet. Ik zal jullie er verder ook niet meer mee lastigvallen, met mijn boodschappenkar.
Zelf was ik zo blij met het redelijke bedrag dat ik de typfout van de kassajuffrouw wel fijntjes opmerkte, maar het haar ook weer vergaf:

'HAIKA SCHRIJFCTEATIES'

Er zijn ergere dingen. Vegetariër worden bijvoorbeeld.

Kain

2011-04-22T04:32:00.000-07:00

Het is Goede Vrijdag en op Internet regent het weer crucifixen.
Ik zie nu zelfs dat mijn liefje iets heeft gepost met de memorabele woorden: 'Heden hang ik aan het hout.'
Als afvallige katholiek raak ik toch altijd stiekem geïntrigreerd door deze Jezus-hausse. En ik ben niet de enige. Er wordt gegrapt, er worden kunstwerken en spotprenten gepost, de handen worden ijverig gewassen in onschuld en het Ecce Homo heb ik vandaag al twee keer gelezen - we leven nu pas vroeg in de middag nota bene.

Hier in het Zuiden des lands is de katholieke signatuur stevig neergezet. De Tilburgse fraters kunnen bogen op een lange onderwijstraditie. Het Koning Willem II College werd aan het einde van de 19e eeuw zelfs gedwarsboomd door katholieke notabelen omdat het een openbare HBS was waar geen godsdienstonderwijs gegeven werd. Vincent Van Gogh heeft er nog op school gezeten en dat doet vandaag niet echt terzake, maar ik ben niet gespeend van trivia-trots.
Als ik iets voor kinderen schrijf voor Uitgeverij Zwijsen (vernoemd naar aartsbisschop Joannes Zwijsen), word ik soms op mijn vingers getikt. De uitroepen 'Jee!' of 'Jeeminee!' zijn ab-so-luut verboden.
Het is blasfemie om zelfs maar een afgeleide van de goede man te gebruiken. Waar zijn jullie in Jezusnaam mee bezig? denk ik dan schouderophalend, om vervolgens braaf in de pas te gaan lopen. Er moet tenslotte wel geld verdiend worden.

Er was één PABO hier in Tilburg en dat was een katholieke. En daar studeerde ik.
Studeren mocht je het eigenlijk niet noemen, we moesten heel hip ProbleemGestuurd Onderwijs volgen.
De onderwijspractica waren hilarisch; ik heb vier jaar lang gehuppeld, gezongen, gekleid, gemusiceerd en beestjes getreiterd tijdens de lessen natuuronderwijs.
Maar het ProbleemGestuurd Onderwijs, dát was het!
Het betekende dat we op een pseudowetenschappelijke manier allerlei hypothesen moesten formuleren, De Problemen. Vervolgens mochten we in studiegroepjes De Problemen doorkauwen en erover schrijven, schrijven, schrijven.... nog gewoon met een pen. Individuele verslagen, groepsverslagen, procesverslagen, ik kreeg er echt kuilen van in mijn vingers. Nu ben ik nooit te beroerd geweest om te schrijven, maar die hoeveelheid was ongekend.
Onze klassendocent in het derde leerjaar heette Jef De Schepper. Daar kan ik ook niets aan doen, dat hij zo heette. Het was een aardige, goedhartige Vlaming en nog een katecheet ook. Het derde leerjaar was pittig. Mijn medestudenten en ik waren onderhand wel uitgeschreven en -gedebatteerd, we waren die hele groepssessies strontzat. Er onstonden ruzies. De Schepper trok zich daar niets van aan en ging blijmoedig verder met zijn zware taak. Ik had soms ronduit medelijden met hem.

Toen ik mijn individuele eindgesprek bij De Schepper had om dat hele derde jaar te kunnen gaan vergeten, raakten we in een felle discussie verwikkeld. Eén van mijn studiegenoten kon namelijk niets. Hij kon niet lezen, hij kon niet spellen, hij kon geen sluitende redenering op papier krijgen, hij kon niet rekenen, hij haalde geen enkel tentamen... hij kon echt gewoon niets. Ons hele Groepsproces werd ook nog afgekeurd vanwege zijn bijdragen. Balen, maar niet onoverkomelijk. De Schepper en ik spraken erover.
Het grootste venijn zat 'm de staart van het gesprek. Ik had mijn tas al aan mijn schouder hangen en zei: 'Moet hij een leerkracht worden? Durven jullie zo iemand op kinderen los te laten? Jullie willen toch kwaliteit afleveren? Ik schaam me wezenloos voor alles en iedereen hier op deze opleiding.'
De Schepper keek fronsend over zijn studentikoze brilletje en bonjourde me het lokaal uit met zijn prachtige Vlaamse tongval: 'Zijt Gij Uw Broeders Hoeder?'
Ik ontplofte. Wat een rotstreek van Mijn Schepper om mij zo buiten te zetten.
Niet als Karin, maar als Kain.

Jaren na dato hoorde ik dat de desbetreffende medestudent ontslagen was.
Hij was als leerkracht volslagen incompetent.
Nu doet hij iets met techniek. Geloof ik.

Christianne

2011-02-13T09:22:00.000-08:00

Dit wordt een zondag met een serieuze biecht erin.
Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb een TomTom aangeschaft.

Jarenlang heb ik de boot afgehouden, ik ging nog voor het ambachtelijke kaartlezen en struikroverstrajecten die nergens toe leidden. Soms is dat hilarisch, maar veel vaker ook gewoon niet.
Jan vond het niet meer zo gezellig toen hij en zijn onverantwoordelijke mama cirkeltjes bleven draaien rond het huis van mijn nicht in een buitenwijk van Nijmegen. De temperatuur in de auto liep op tot boven de veertig graden. ‘Mama, waarom hebben wij geen auto met airco en elektrische ramen?’ ‘Omdat ik daar de hele week voor moet gaan werken en jij de hele week in de opvang moet. Dáárom. Nog even doorbijten, schatje.’ Ten einde raad heb ik mijn nicht toch maar gebeld. Nog één hoek om en we waren er nota bene.
Kreeg ik in het begin nog wel eens een paniekerig sms’je van mijn liefje ‘Hoe laat denk je hier in Godsnaam te verschijnen?’, tegenwoordig staat hij hoofdschuddend bovenaan de trap. Hij weet inmiddels wel dat ik stronteigenwijs en avontuurlijk ben.

Dat is sinds vandaag afgelopen. Het avontuur gaat op de helling! Het instellen van zo’n ding is wel een hele belevenis. Die zuignap bijvoorbeeld, die plakt niet op een vieze autoruit. Bevelen opvolgen is ook een punt. Je denkt toch zeker niet dat ik me door die metalige Frau Kreisverkehr over de A58 laat jagen? We zullen eens zien, Frau, of jij je kunt aanpassen als ik niet naar je luister. Mooi, ze luistert naar mij en past het traject ter plekke aan. 'Kehren Sie um’ is natuurlijk ook wel een lastig commando op de snelweg.

De bestemming is Lennisheuvel, een piepklein gehucht dat ik al die jaren niet kon vinden.
Ik bezoek er een oude vriendin, Christianne. Wat hebben wij gelachen tijdens onze studie.
We dronken, we rookten, we zaten dagen in haar grote keuken te schilderen voor onze portfolio’s.
Jatwerk was ons niet vreemd, we leverden soms ook wel eens iets van elkaar in als we last kregen van penseelkramp. We dreven onze medepassagiers in de streekbus tot wanhoop als we op vrijdagmiddag studiestress op elkaar afreageerden. Ik was dol op haar en vond het jammer dat ze naar Sint Maarten emigreerde om daar te gaan werken. Na een paar jaar was ze weer terug in het Brabantse, gelukkig maar.

Lennisheuvel is het type gehucht waarvan er duizenden zijn. De kerk, de bakker, de kroeg, de school en het voetbalveld liggen er op een vierkante kilometer. Je kunt er een kanon afschieten, al hoor ik soms een enorme boer door de lucht denderen. Dorpsjongeren moeten ook wat lucht kwijt. Ik parkeer mijn auto en kan Christianne zonder TomTom moeiteloos vinden.

Ze ligt er maar stilletjes bij. Ik heb haar na de uitvaart nooit meer bezocht. Het is een mooi graf, met een prachtig houten beeld van een vrouw erop. Gestileerd, sober, het begint al te verweren zelfs.
Uit wat voor hout zij uiteindelijk gesneden was, heeft niemand ooit kunnen vermoeden. Christianne legde de lat voor zichzelf dusdanig hoog dat ze er moe van werd. Zo moe dat ze zichzelf ophing in de paardenstal van haar ouders. Haar afscheidsbrief werd tijdens de uitvaart uitgedeeld. Toen ik die brief las, begreep ik haar volkomen.

Ik doe een halfslachtige poging om de bemoste steen schoon te schuren, in ieder geval zo schoon dat iemand haar naam nog kan lezen. Het materieel op het kerkhof is zo mogelijk nog smeriger dan de steen zelf en ik laat het maar voor wat het is. Gatverdamme, die parochiegelden zouden wel iets beter besteed mogen worden! Een bloem uit het groenafval moet het dan maar doen. Ze zou er zelf erg om kunnen lachen, die gekke Christianne.

TomTommend rijd ik weer naar huis, vloekend op zondagsrijders die niet harder dan veertig lijken te kunnen rijden. Het geeft wel meer denktijd. Ik dacht altijd dat zij en ik uit hetzelfde hout gesneden waren, maar nee… Ik heb een heleboel om voor te leven. Zij niet meer en dat respecteer ik, al is het met een groot gevoel van spijt.

Houdoe, lieve Christianne. Je was een topmeid.

Het misbruik van de Bee Gees

2010-07-26T16:12:00.000-07:00

'Waar haal jij je inspiratie voor een verhaal toch vandaan? Ik vind dat zo knap, hoe doe je dat toch?'

Voor mij is het niet knap. Ik heb een eindeloze fantasie, een groot associatief vermogen en daardoor is het leven met mezelf al één groot feest. Input blijft evenwel belangrijk. Ik kreeg een jaar of wat geleden de opdracht om een verhaal te schrijven voor 'Lezen wat de poT schaft'.* Het moest gaan over eten, kinderen en Tilburg. Ik hoefde niet eens moeite te doen voor de ingrediënten, ze werden me zo in de schoot geworpen.

1) Mijn liefje was al een hele tijd aan het zoeken naar een vierstammige eik in het Reichswald. Vierstammige eiken zijn heel bijzonder, dus we hebben ook nog samen een poging ondernomen om het vermaledijde ding te zoeken. Er was niets, helemaal niets... en hij verloor ook nog zijn shagbuil tijdens onze strooptocht door deze contreien:

2) De stad Tilburg is erg trots op haar eeuwenoude sterrenbos. Het barokke grondplan is ontworpen in de 18e eeuw en niemand weet welke tuinarchitect hier verantwoordelijk voor was:

3) Aan de rand van het sterrenbos ligt anno 2010 een toprestaurant, Auberge du Bonheur. De stinkende Bredaseweg staat godzijdank niet op de foto:

4) In de jaren '60 van de vorige eeuw hadden we hier in Tilburg zelfs een dierentuin, op een steenworp afstand van de Auberge. Natuurlijk moesten er uitheemse dieren ingeplant worden, die gelukkig ook wel eens uitbraken. Sindsdien is de stad Tilburg een hele kolonie Siberische eekhoorns rijker. Ik heb ze nog nooit gezien, maar ze zijn er wel:

Mijn verhaal stond al in de steigers. 'En het misbruik van de Bee Gees dan?' hoor ik u denken. Geduld, lieve lezer. Een stukje synopsis lijkt me op zijn plaats:

5) Sam (9) heeft een lievelingsplek in het sterrenbos. Ze gaat regelmatig naar haar vierstammige eik, maar op een dag is hij verdwenen. In de grond gezakt. Sam daalt af onder de grond en wordt gevangengenomen door Sjef Kok, een vervloekte cuisinier. Hij waart al jaren rond door ondergrondse holen. Als hij een vierstammige eik vindt en een meisjesbeen braadt, wordt de vloek verbroken en kan hij weer koken.

Tot zover de protagonist en de antagonist.

En toen moest er redding komen in de vorm van een trio Siberische eekhoorns:

Mijn illustrator Ellis Pruijn bestierf het bijna toen ze mijn passages las en vormde Robin, Barry en Maurice om....

.... waarna ik het weer bestierf.

Schrijven is een geweldige bezigheid. Ik krijg er nooit genoeg van. Jan vraagt me regelmatig om het nog eens voor te lezen. De schreeuwende rijmelarij van de vervloekte Sjef Kok is favoriet:

'Sjef Kok is de naam,

broodje met braam,

Ik sloopte je eik,

knakworst met slijk!'

Voor de plot van het verhaal verwijs ik u naar:

, een uitgave van Uitgeverij Zwijsen, Tilburg
(ter gelegenheid van de Kinderboekenweek 2009)
ISBN 978-90-487-0497-2

De opbrengst van dit boek is bestemd voor de Johan Stekelenburg Stichting.

Met de groeten aan Wenslauw, die op Facebook vroeg waarvoor die Bee Gees dan ooit misbruikt waren

Melancholie

2010-06-28T14:14:00.000-07:00

Hij zet de wereld naar zijn hand

en ook naar zijn voet desnoods

Paraderend, eindeloos

door zijn beloofde lijnenland

Onverschrokken, zijn jongensrug gerecht

Hij is een held, een reus

Toch... met een verkeerde keus

wordt de strijd abrupt beslecht

Zouden reuzen niet bestaan?

Zijn heldendom schrompelt ineen

Peinzend staart hij naar zijn teen

Hij raakte maar een lijntje aan

Gezoend

2010-05-28T13:20:00.000-07:00

Ik heb weer gezoend op die ene plek. Niet eens 'weer', want ik mocht er nooit zoenen. Dag in, dag uit werd ik er grootgeslagen door mijn moeder en Metha. Achter de tapkranen. In de bierkelder, fronsend bij onmogelijke steekkoppelingen op de fusten bier. Boven de pisbakken, waaruit ik builen shag en condooms opdiepte. Aan het biljart, leunend op een keu, met een natuurlijke aanleg... maar met te veel onrust om die aanleg te verfijnen. In mijn lederen minisloof op het terras, rennend met een mudvol of leeg dienblad, terwijl de clientèle brulde: 'Bierrrr!' Aan de flipperkast, op avonden dat ik vrij was en uiteindelijk naar huis kroop.

Het is drieëntwintig jaar geleden.

Afgelopen Eerste Pinksterdag stonden we daar. Ik voor de zoveelste keer, hij voor de eerste keer. Op het terras. De meubels waren troosteloos aaneen geklonken door onooglijke kabels; de peuken van het laatste bacchanaal lagen zielig in de zon. De verf was van de kozijnen gebladderd en naast het sierlijke 'De Tip' was met graffiti 'CAMPING' gespoten. Those were the days, my friend.

Het maakte niets uit. De zon scheen en we hebben gezoend. Het was een bijzondere ervaring.

Een ballade voor alle moeders en heldhaftige meisjes

2010-05-09T03:10:00.000-07:00

Op Moederdag las ik op http://www.kleve.de/ een artikel over Johanna Sebus, een plaatselijke heldin uit de 19e eeuw. Zij redde haar moeder van de verdrinkingsdood toen de Rijn overstroomde. Toen ze nog meer mensen wilde gaan redden, verdronk ze daarbij zelf.
We hebben het monument bezocht, ik vond dat op de één of andere manier heel erg indrukwekkend.
De website vermeldde nog het volgende:

Johann von Wolfgang von Goethe (1749-1832) schrieb eine Ballade über Johanna Sebus:

Johanna Sebus

Zum Andenken der siebzehnjährigen Schönen, Guten aus dem Dorfe Brienen, die am 13. Januar 1809 bei dem Eisgang des Rheins und dem großen Bruche des Dammes von Cleverham, Hilfe reichend, unterging.

Der Damm zerreißt, das Feld erbraus't,
Die Fluten spülen, die Fläche saus't.

"Ich trage dich, Mutter, durch die Flut;
Noch reicht sie nicht hoch, ich wate gut."

"Auch uns bedenke, bedrängt wie wir sind,
Die Hausgenossin, drei arme Kind!

Die schwache Frau!...Du gehst davon!"
Sie trägt die Mutter durch das Wasser schon.

"Zum Bühle da rettet euch! harret derweil!
Gleich kehr' ich zurück, uns allen ist Heil.

Zum Bühl' ist's noch trocken und wenige Schritt;
Doch nehmt auch mir meine Ziege mit!"

Der Damm zerschmilzt, das Feld erbraus't,
Die Fluten wühlen, die Fläche saus't.

Sie setzt die Mutter auf sichres Land;
Schön Suschen, gleich wieder zur Flut gewandt.

"Wohin? Wohin? die Breite schwoll;
Das Wasser ist hüben und drüben voll.

Verwegen ins Tiefe willst du hinein!"
"Sie sollen und müssen gerettet sein!"

Der Damm verschwindet, die Welle braus't,
Eine Meereswoge, sie schwankt und saus't.

Schön Suschen schreitet gewohnten Steg,
Umströmt auch, gleitet sie nicht vom Weg,

Erreicht den Bühl und die Nachbarin;
Doch der und den Kindern kein Gewinn!

Der Damm verschwand, ein Meer erbraust's,
Den kleinen Hügel im Kreis umsaust's.

Da gähnet und wirbelt der schäumende Schlund
Und ziehet die Frau mit den Kindern zu Grund;

Das Horn der Ziege faßt das ein',
So sollten sie alle verloren sein!

Schön Suschen steht noch strack und gut:
Wer rettet das junge, das edelste Blut!

Schön Suschen steht noch wie ein Stern;
Doch alle Werber sind alle fern.

Rings um sie her ist Wasserbahn,
Kein Schifflein schwimmet zu ihr heran.

Noch einmal blickt sie zum Himmel hinauf,
Dann nehmen die schmeichelnden Fluten sie auf.

Kein Damm, kein Feld! Nur hier und dort
bezeichnet ein Baum, ein Turm den Ort.

Bedeckt ist alles mit Wasserschwall;
Doch Suschens Bild schwebt überall.

Das Wasser sinkt, das Land erscheint,
Und überall wird schön Suschen beweint.

Und dem sei, wer's nicht singt und sagt,
Im Leben und Tod nicht nachgefragt!

Mens sana in corpere sano

2010-04-23T09:56:00.000-07:00

Een paar weken geleden liep ik even binnen bij Peter in zijn kantoor voor een paar uitwisselingen op persoonlijk en zakelijk vlak. Het is altijd gezellig en wetenswaardig, maar nu schrok ik wel even. Hij had een serieus verzoek. ‘Kun jij niet een keer een column schrijven over sport en sportiviteit?’

Oh! De grootste sportieveling binnen onze stichting stelde een retorische vraag aan de grootste onsportieveling binnen onze stichting. Inderdaad, ik kan daar niet een column over schrijven – dat was mijn eerste reactie tenminste.

Mijn gedachten gingen gelijk uit naar de Klassieke Oudheid. Als je op Google ‘een gez’ intypt, geeft dat 175.000 treffers: ‘Een gezonde geest in een gezond lichaam’.* De Grieken en Romeinen hebben wat dat betreft de basis gelegd voor welke competitie op sportief gebied dan ook.

Zo ook voor deze moderne tijd, in het Tilburgse. Natuurlijk weet ik dat alle sporttoernooien binnen XpectPrimair bijdragen aan een gezonde geest in een gezond lichaam. Er wordt enthousiast geploeterd en gezweet bij de Tilburg Ten Miles, het Erik Dekkerstoernooi en interne Xpect-sportmiddagen. Ik krijg het altijd al benauwd als ik het lees, alhoewel: voor een stevige pot jeu de boules mag je me best wakker maken. Wel vergezeld van een lekker glaasje absint en een dozijn sigaretten graag!

Ik heb een aantal jaren een heel interessante cursus Meervoudige Intelligentie gevolgd. Tot op de dag van vandaag heb ik daar nog profijt van in mijn onderwijspraktijk. Sceptici roepen: ‘MI is alleen maar bedacht om zware tekortkomingen bij mensen te verbloemen!’ Ik wil dat bij deze even rechtzetten. Zoals er tussen kinderen onderling grote verschillen in aanleg en opvoeding bestaan, zo bestaat dat tussen personeelsleden van XpectPrimair ook. Het is geen kwestie van verbloemen, het is gewoon zo. Erkenning en acceptatie zijn de toverwoorden. Stiekem ben ik best wel stinkend jaloers op al onze marathonlopers die met hun afgetrainde lichaam boordevol endorfinen gelukzalig over de finish struikelen. Ik heb daar echt bewondering voor…

..als ik maar met mijn zwembandjes, dikke billen, een sigaretje en een borrel de menigte mag toejuichen: ‘Hup Xpect!’ Geef mij maar hersengymnastiek; dat geeft mij ruimte om te schrijven. Ieder zijn meug. Voor dansen, springen en huppelen met de kleuters ben ik ook altijd te porren. Helaas kweekt dat geen conditie. Hopelijk is het het wel genoeg voor het geval het alarm afgaat en ik nog in het schoolgebouw ben. Als ik binnen dertig seconden bij de technische bron ben en mijn code aanbied, blijf ik nog binnen de perken.

(Gepubliceerd in ons clubblad, vandaag)

*De uitdrukking "Een gezonde geest in een gezond lichaam" is de vertaling van het Latijnse "Mens sana in corpore sano". Het gezegde is afkomstig van de Romeinse hekeldichter Decimus Junius Juvenalis (circa 62-142).

Meisjes

2010-04-01T12:51:00.000-07:00

Het zou gaan stormen, het zou gaan hagelen, het zou 's middags opklaren. Omdat alle binnenspeeltuinen op de valreep gesloten bleken te zijn en ik het VERTIK om in stinkschoenen in een aftandse bowlinghal 'strike!' te galmen, hakte ik tegen alle adviezen in de knoop door. 'We gaan gewoon naar het Wandelbos en we zien wel.' De ouders keken bedrukt. Familie Taxi ook. Ik rechtte mijn rug. 'We gaan!'

Mijn jarige feestvarken en zijn kornuiten hebben door de speeltuin geraasd tot het moment kwam dat ze alleen nog maar zacht keffend als honden door het zand kropen. Intussen lieten de Paashazen terloops wat eieren vallen. Wat een feest. 'Mama van Jan, ik heb er wéér drie gevonden!' Natuurlijk, wij recycelden de buit en er was geen hond die het merkte.

Met zware boomstammen gooien was verboden; met een hink-stap-sprong op elkaars edele delen belanden was ook niet toegestaan. Verder viel er geen onvertogen woord.

Meisjes waren er ook, voor het eerst. Twee stuks.
Twee heel mooie, gezellige meisjes. Eén meisje droeg paarse suède laarsjes. Het andere meisje droeg blitse klemmetjes in heur haar. Het duo heeft de hele middag naar mij geroepen: 'Leuk hoor, dat wij in de damesauto bij jou mogen!'
Prins Paasei had besloten dat hij mocht kiezen tussen wie hij ging zitten bij het wegschransen van het frietje met héérlijke frikandellen.
Tussen de twee meisjes in.
Met z'n drieën op twee stoelen.

Het komt goed met die jongen.

Internationale Vrouwendag

2010-03-08T07:34:00.000-08:00

toen nijn dan toch een jurkje kreeg
voelde zij zich zó vrij...
nu ben ik écht een dametje
hoera, wat ben ik blij

zij zwaaide en zij zwierde en
was net Brigitte Bardot
zij naaide diamanten op
haar konijnen-maillot

maar opa was een keer bij nijn
en waste met heet sop
oh, nee! het jurkje kromp ineen
opa verdient een schop

en zo kwam het dat nijntje toen
armzalig werd gekleed
zij lijkt nu op een jongetje
met een ontblote reet

Een hinkelend klontje suiker

2010-02-25T11:34:00.001-08:00

Vanmiddag kreeg ik bijna een beroerte van kwaadheid, maar heb even geslikt en de situatie geobserveerd alvorens mijn mening te geven. Met opeengeklemde kaken, dat dan weer wel.

Wat was er aan de hand?
Ik zat met vijf vrouwelijke beroepspedagogen - zeg maar: collega's - te lunchen. Al snel kwam het gesprek op HET moederschap. Tienermoeders en vijftigplussers werden al gelijk afgeserveerd. Zowel de ouderen als de jongeren waren werkelijk niet in staat om een kind te bedènken, laat staan òp te voeden. Kom nou toch! De beste leeftijd om een kind te baren en op te voeden was zo rond de dertig. En ja, ik begrijp dat wel ten dele. Door de bank genomen heb je veel gezopen en geneukt en gestudeerd in die leeftijdsfase. Je bent jong belegen en het leven zit nog vol beloften. Voor mij gold dat ook. Het zou een vrijbrief moeten zijn voor een uitgebalanceerd en doelbewust bestaan met een levenslange garantie. Ik kwam bedrogen uit, maar daarover later meer.

De mores van de laatste decennia schrijven voor dat vrouwen van achttien of achtenvijftig minder bekwaam zijn als het gaat om het bieden van stabiliteit. Mijn collega's waren daarin zelfs heel uitgesproken: een achttienjarige is een kind en kan DUS geen kind opvoeden in een stabiele omgeving. Er kan gewoonweg te weinig levenservaring doorgegeven worden. Aan de andere kant is een achtenvijftigjarige volgens hen bejaard en kan DUS geen kind opvoeden in een stabiele omgeving. Onverantwoord om aan een kind te denken, op die leeftijd ben je toch compleet afgebrand?

Meteen dacht ik aan mijn eigen situatie. Toen Jan geboren werd, was ik eenendertig; qua leeftijd was ik naar de algeheel geldende maatstaven een modelmoeder. Erg genoeg voor Jan en zijn vader kreeg ik vleugels en bedacht dat ik gelukkiger was als ik alleen met Jan ging leven... toen hij een baby was van negen maanden al. Voor André Rouvoet is het geen gepolijste hoeksteen, maar voor mij was het zo kristalhelder als een klontje suiker.

En zo kristalhelder blijft het, de geschiedenis herhaalt zich. Mijn relatie met een enorm lieve, toegewijde neppe papa werd het uiteindelijk toch ook niet. Het was gedoemd om te mislukken en dat was achteraf bijzonder pijnlijk. Nog steeds wel.

Intussen hinkel ik vrolijk verder. Hinkelen is vermoeiend, maar geeft een kadans die eigenlijk heel stabiel is: veerkrachtig, met dezelfde korte tussenpozen, zonder op je bek te gaan.

Hinkelen staat mensen toe om te pauzeren op één been en tegelijkertijd een rondje te draaien.Even pas op de plaats maken, hupsend en wel.
Zo wil ik leven, zo wil ik sterven.
Het maakt me niet uit of ik dan achttien ben of achtenvijftig.

Toogfilosofie

2009-12-16T15:16:00.000-08:00

Laatst was ik in zeer aangenaam gezelschap en de zondagmiddag was nog lang niet voorbij. Willem II -De Opera- had ons dorstig gemaakt.
'Kom, dan laat ik je mijn stamkroeg zien,' is dan ook niet tegen dovemansoren gezegd.

Mijn stamkroeg is geweldig. De beide gastheren waren hun vakmanschap in studentenkroegen ontgroeid en wilden voor zichzelf beginnen. Intussen is Burgemeester Jansen uitgegroeid tot een kroeg van formaat met kwalitatief goede dranken, hapjes en rustige achtergrondmuziek.
Echt iets voor belegen (bijna) veertigers zoals wij, maar jongeren en ouderen in allerlei soorten en maten voelen zich ook erg thuis bij Erwin en Daniël.

Liefhebbers kunnen nog even kijken op:

http://www.burgemeesterjansen.nl/

Het feit dat Burgemeester Jansen aan de lelijkste haven van Nederland ligt, doet aan de sfeer niets af. Dat heeft juist ook wel zijn charmes.
In havenkroegen wordt zo mogelijk nog slapper geouwehoerd dan in andere etablissementen, ik weet niet wat dat is! De kerel die we bij het roken tegenkwamen, kon er ook wat van.
Hij vertelde ons een volkswijsheid waar wij erg om moesten lachen. Het paste ook helemaal in de havensfeer.

Ik loop er al weken over na te denken hoe ik dit in een leuke blog zou kunnen gieten.
Een dichtvorm is de enige manier:

Naar de haaien

Een zeeman, moet u weten
Leidt een liederlijk bestaan
Van alle romantiek ontdaan
De haren zilt, het gelaat verbeten

En u, die intens ging inhaleren
Een teugje aan een schone toog
Uw rookwaar richting vlam bewoog
Oh, wist u maar van zijn creperen...

Neem nooit een kaars voor uw sigaret!
's Mans kielzog wordt zijn Acheron
En denk dan niet: ik lach erom
Het vergaat hem eeuwig, strijk-en-zet.

Karin van Spaandonk
december 2009

Met dank aan de meneer in kwestie. Ik had beloofd dat ik er iets over zou schrijven, welnu, bij deze. Mochten er nog meer anekdotes volgen, dan neem ik ze graag op in mijn Almanak van de Toogfilosofie.

Nat

2009-11-09T11:11:00.000-08:00

Ze staat zich af te drogen naast de douches, nog behoorlijk strak in haar vel. Echt slank is ze. Aan haar voeten prijken twee glimmend witte slippers. Ze heeft heel kortgeknipt grijs krulhaar en er is geen spoortje make-up op haar gerimpelde gezicht te bekennen.

Hoe oud zou ze zijn? Vermoedelijk gaat ze richting de tachtig.

Stiekem bespied ik haar nog even. Ik vind haar mooi.

Haar man vindt dat ook. Juist op het moment dat ze zich helemaal heeft afgedroogd, spurt hij met zijn bejaarde benen onder de douches vandaan, geeft haar een zeiknatte knuffeldood en zegt: ‘Zo! Wè bende toch un lekker ding! Kom hier, dè ik oe es goed nat moak!’ Ik schiet in de lach. Ze gaat quasi door de grond, moppert even tegen hem en fluistert dan zijdelings in mijn richting: ‘Dè doet ie al hil ons lève. Kom ik ùt bad, ben ik himmoal dreug, moakt ie me wir zèèknat!’

Daarna krijg ik een knipoog van haar.

Enkele omstanders ergeren zich groen en geel, er staat een aantal verzuurde huismoeders misprijzend naar het tafereel te kijken. Wat een stelletje moraalridders. Ik vind het hartverwarmend, glimlach nog wat na en even later springen de tranen me in de ogen. Laten we elkaar toch allemaal zeiknat doodknuffelen, de wereld zou er een stuk mooier door worden.

(Afbeelding: Engelenliefde - Modesto Faustini)

Kutgedicht

2009-11-08T13:30:00.000-08:00

Een jaar of wat geleden had ik ineens schoon genoeg van mijn eigen columns, artikelen en fantasieverhalen. Ik wilde gaan dichten. Nu had ik tijdens allerlei Sinterklaasvieringen altijd wel de lachers op mijn hand gekregen. Sint ziet alleen maar ellende, gelukkig ben je een bekende, dat soort ongein braakte ik met bakken tegelijk uit. Rijmen en melodisch geinen kon ik dus wel, maar echte poëzie is van een ander kaliber. Toen ik op nl.eeuwig.september een poging waagde om vrij te gaan associëren in een leuke kadans, werd ik gelijk tot de grond toe neergesabeld. 'Wat een kutgedicht!' was het commentaar, met een complete analyse erbij waarom dat dan zo was. Het was ook zo. Het sloeg nergens op, al kan ik het gedrocht niet meer traceren.

Vanaf dat moment nam ik mijn toevlucht tot light verse. Dat is niet zo licht als het lijkt. Het is makkelijk verteerbare poëzie, maar wel volslagen vormvast. Kort gezegd moet het klinken als een liedje. Mijn familie adoreert Drs. P. tot in de achtste graad, die link was snel gelegd dus. Drs. P. is namelijk de koning van de light verse. Onmiddellijk schafte ik zijn bundel Versvormen aan. Dat was echt een terugkeer naar vroeger tijden. Ik moest weer kadansen ontdekken, lettergrepen tellen en ook nog betekenis geven aan een idee of een fantasie.

Het Italiaans sonnet greep me meteen bij de keel, vraag me niet waarom. Het rijmschema is ook aan strikte regels gebonden en zo, zo mooi... maar er moet aan het einde ook nog zoiets als een sterke mokerslag neerdalen, de pointe, de chute, voor vakbroeders dan.

Dus lag ik nachten met een notitieboekje in bed. Willem II, onze koning die ooit gezeteld was in Tilburg, werd het lijdend voorwerp. Of ik. Ik heb knetterend in bed gelegen. De krabbels heb ik nog, het is één groot rijmwoordenfeest. Rijmschema's en metrum, dat ging nog wel.... maar hoe schrijf je een fatsoenlijk sonnet dat ook nog iets koninklijks, iets plechtstatigs heeft? Gek werd ik ervan! Uiteindelijk was dit het resultaat:

Bronzen uitgaansleed

De koning wendde zijn gezicht
bij dageraad, een onvolmaakte,
tot hen die op zijn voeten braakten.
Zijn sokkel lag in morsig licht.

'Welnu', sprak hij, 'ik ben verplicht
om hen die dit genoegen smaakten
en elke vorm van kuisheid laakten
te eren met een groots gedicht.'

Poëtisch als hij was trok hij
zijn koninklijk verhulde deel;
er klaterde een stroom langszij.

Sindsdien treft hem nooit gekrakeel
en staart hij weer -verlost en vrij-
over de Heuvel, zijn juweel.

Karin, 27 oktober 2008

Technisch gezien is het niet slecht. Maar ik denk niet dat ik er veel geld aan kan verdienen.

One flew...

2009-10-24T21:43:00.000-07:00

Eigenlijk zat hij al tijden niet goed in zijn vel. Zaterdagnacht had hij er schoon genoeg van. Basta. En dus gebeurde het dat hij -vergezeld door drie vrienden- een aanloop nam..... en zijn vrijheid tegemoet sprong.

Onthutst keek het gezelschap om zich heen. Te veel ruimte leidt tot paardenpaniek, zo bleek al snel. Wanhopig gingen zij in galop over de Ringbaan, alleen de zebrapaden boezemden hen geen angst in. Het asfalt deed pijn aan hun hoeven.

De tocht ging verder, via de Oude Rijksweg en door de bossen. Honger knaagde aan hun paardenmagen, hun manen stonden in alle windrichtingen.

Het was inmiddels vier uur in de ochtend toen Bles en zijn maten licht zagen in de de duisternis. Wat was dat? Een Vinex-wijk!

'Ihihihihihihihihik zie eten!' hinnikte Bles luid. Opgetogen draafde hij naar de tuin, waar de heerlijkste bloemen lustig bloeiden. Het waren winterharde viooltjes. Omdat Bles een edel ros was, durfde hij gerust voor te proeven. De smaak was fantastisch, het was de hemel op paarde, en even voelde Bles een vlijmscherp vleugje heimwee opkomen. Dapper slikte hij het weg. Plotseling ging er een deur open en een akelig manspersoon lalde:

'Wel godverdegodverdegodver. Wat moet dat allemaal? Kom es kijken, hier staan vier paarden mijn bakken kaal te vreten. Kunnen we maandag wéér naar de Hornbach voor nieuwe planten! Hee, wie helpt even mee om die kutbeesten weg te brengen?' Er kwamen nog veel meer akelige manspersonen lallend uit de deur. Bles en zijn vrienden werden binnen vijf minuten afgevoerd. Hardhandig trokken de lallende kerels aan hun manen en stopten hen veilig binnen de eerste de beste afrastering. Het was de speelplaats van Basisschool De Boemerang.

En zo gebeurde het dat de directeur van de basisschool op zondagochtend met de politie belde. 'Dit is een civiele zaak, daar kunnen wij niet voor uitrukken, maar het is uw domein. U zult het dus zelf moeten oplossen.' De directeur baalde als een stekker, maar hij wilde niet weglopen voor zijn verantwoordelijkheden. Daarom belde hij een rondje door Tilburg. Na een uurtje of twee wist hij het: het waren Bles en zijn maten, afkomstig uit een weiland in Tilburg-Oost.

Bles was blij toen hij in de trailer werd geleid. Het kunstgras bij de duikelrekken en het speelhuisje had hem bijna een koliek bezorgd en hij zakte van vermoeidheid door zijn hoeven. Peinzend wiebelend stond hij in het halfduister. Wat had hij aangericht? Hij zou zijn vrienden nooit meer aan zulke gevaren blootstellen! De directeur van de basisschool was die zondagmiddag nog een lange tijd bezig om alle verteerde winterviooltjes op te ruimen.

Hij had nog wel de tegenwoordigheid van geest om het gezelschap vast te leggen op de gevoelige plaat. Zijn collega's lachten hem de hele week uit en hinnikten hartelijk naar hem.

En Bles? Die poepte nog een dag kunstgras en daarna was hij het voorval weer snel vergeten.

De moraal van het verhaal mag u zelf bedenken, lieve lezer.

Permis de conduire

2009-10-20T13:58:00.000-07:00

Mijn opa zaliger had een transportbedrijfje met een eigen vrachtwagen. Als kleuter mocht ik meegenieten van kleine ritten in de omgeving. Opa zat achter het immense stuur, hond Spotje zat in het midden en ik zat hoog en droog op de bijrijdersstoel. Achter het raam prijkte een echte kentekenplaat, bedrukt met KARIN. Ik was het eerste kleinkind, vandaar. Geweldig vond ik dat, dat mijn naam daar zo hoog in de cabine hing.

De rijkunst werd er van oudsher min of meer ingeslagen bij alle familieleden. De meeste truckers zijn heel defensieve maar vooral ook kritische weggebruikers.
Natuurlijk lag het in de lijn der verwachting dat ik dat ook zou worden, maar eer het eens zover was… oh, oh! Ik startte mijn coureurscarrière bij een rijschoolhouder die echt te veel zoop, zodat het geregeld gebeurde dat ik hem weer eens uit zijn coma moest bellen terwijl hij al lang bij ons voor de deur had moeten staan. Na veel vijven en zessen en een mislukte examenpoging -waarbij ik met 100km/u een klaverblad probeerde te nemen op de snelweg- stapte ik over naar een andere rijschool. De vierde keer lukte het. Ik haalde mijn felbegeerde roze papiertje, de wonderen waren de wereld nog niet uit.

Anne-Marie en Metha hadden toen al hun kroeg in Gilze, Café De Tip. Bij een eigen bedrijf hoort natuurlijk ook een bedrijfswagen, het is een onmisbaar vervoermiddel voor fusten pils, kratjes Belgische bieren en potten rauwkost-in-het-zuur van de Sligro. Onze klanten lachten zich kapot toen de dames hun wagen aanschaften, het was namelijk een Renault Express. De kleur: spierwit. De opmerkingen aan de bar waren niet van de lucht. In onvervalst dialect werd er geroepen als één van hen kwam aanrijden: ‘Hee, doar komt de Pausmobiel wir oan!’ De hilariteit bereikte een hoogtepunt toen Anne-Marie en Metha werden gepersifleerd tijdens het wijvensjouwen, een carnavaleske traditie waarbij de één de ander rondsjouwt door het dorp, zie ook http://www.brabantsdagblad.nl/regios/tilburg/article2593142.ece

Tijdens de beruchte editie waren twee klanten van ons verkleed als Anne-Marie en Metha, die elkaar rondsjouwden in een zelfgeknutselde Pausmobiel. Ik geloof dat ze er nog de originaliteitsprijs mee gewonnen hebben. We hebben ons echt rotgelachen.

Ik persoonlijk heb ook allerlei herinneringen aan dat ding. Natuurlijk mocht ik meteen de auto van thuis meenemen, maar wel onder begeleiding van de beste rijschoolhouder van Gilze: Anne-Marie. Dit meen ik echt, ik ken bijna niemand die zo goed kan rijden als mijn moeder. Maar als je ernaast zit tijdens je eerste off the roadervaring, wordt het lastig. Die Pausmobiel reed als een tiet natuurlijk, heel anders dan een Opel Vectra diesel uit de rijles. Vlammmm, ik scheurde al hortend en stotend de parkeerplaats af. ‘Gassen! Remmen! Eerder insturen! Later insturen! Wat doe je nou?’ Het zweet stond in mijn handen, maar het waren wel de beste rijlessen die ik ooit kreeg in mijn leven.

Na een paar maanden mocht ik met mijn eerste vriendje Hans en de Pausmobiel op vakantie naar Zuid-Frankrijk. Dat vond ik erg lief van de dames, dat we dat vertrouwen zo maar kregen. Het was een geweldige vakantie en ik heb ook geweldig gereden, ware het niet dat ik een keer te kletserig was op een verlaten landweggetje. Ik moest de draai maken naar de oprit van de camping, stuurde iets of wat te vroeg in en……bats! We zaten met onze voorwielen een meter lager in een droge greppel. Half huilend keek ik naar Hans, maar die mompelde alleen maar gebiedend: ‘In z’n achteruit zetten en gas geven.’
We raakten uit onze benarde positie en hebben op de camping nog onder de auto gelegen. Er was niets te zien, dus lieten we het voorval maar voor wat het was.
Totdat Anne-Marie en Metha een maand later zelf naar Frankrijk wilden en de auto een kleine beurt moest hebben. Auto-Vincent, ook een vaste klant, zat half lam aan de bar en zei: ‘Ben jij ergens overheen gereden, Karin? Ik heb ‘m op de brug gehad en er zat een deuk in de onderkant.’ Blozend piepte ik dat het dan wel een flinke steen geweest moest zijn. Maanden nadien durfde ik het voorval pas op te biechten, ook weer aan de bar. Half lam natuurlijk.

Jaren later werd ie zwart gespoten, maar ik herkende hem nog overal met zijn mooie kenteken: VB-35-PF. Dat heb ik van geen één andere auto nog onthouden.
De foto’s van de Pausmobiel hangen bij Anne-Marie en Metha op de w.c., gelardeerd met wel twintig soorten Franse landschappen. Wat heeft dat ding veel meegemaakt met ons, door schade en schande, door weer en wind, als een God in Frankrijk. Het zijn verhalen om nooit te vergeten.
Urbi et Orbi!

K3

2009-10-12T12:09:00.000-07:00

Dit wordt geen blog over de Vlaamse meisjes van plezier, al hebben mijn moeder, Metha en ik er wel besmuikt om zitten grinniken vanmiddag. De 3 K's staan namelijk voor Klote, Kut en Kanker.

Klote is het zeker. En ik, de eeuwig lachende en mentaal onverwoestbare, degene die altijd alles voor een ander probeert te relativeren en verzachten, hikte vorige week tegen een depressie aan. Mijn moeder van 59 heeft vrijdag 2 oktober te horen gekregen dat ze niet lang meer te leven heeft. Ze heeft een zeer agressieve vorm van longkanker die al ver uitgezaaid is. Extensive disease, zei de longarts. Het klinkt als een toverspreuk, maar het was de keiharde waarheid, voorgelezen vanaf een kladje. De exacte lokaties van de uitzaaiingen zijn nog niet tot in detail bekend.

En dat was het dan, na een kwartier van zakelijke vragen stellen zaten we weer gewoon in de gang van de longpoli. Overstuur, gelatenheid, aanvaarding, alle emoties liepen doorelkaar heen. Op een vrijdag laat in de middag, terwijl iedereen zich naar huis haastte voor een fijn weekend. En geef iedereen eens ongelijk: de aarde draait gewoon nog rond haar as in 23 uur, 56 minuten en 4,091 seconden en dat is maar goed ook.

Moeilijk is het wel. Het is al erg als je weet dat je moeder gaat sterven, maar het is nog erger als je weet dat het snel kan gaan. Ik probeer ook heel erg om niet na te denken over de manier waarop, maar ik kan die gedachten met moeite uitbannen. Tumoren die haar laten stikken. Tumoren die haar skelet verpulveren en voor ondraaglijke pijnen zorgen. Het ergste doemscenario is tumorvorming in haar hersenen, die mogelijkheid is aanwezig, het is een bekend fenomeen bij dit type longkanker. Wat gebeurt er dan? Raakt ze helemaal de weg kwijt, mijn lieve moeder die altijd zo scherp en intelligent is geweest? We moeten met alles rekening houden, maar zeker weten doen we niets. We zijn overgeleverd aan de goden. Zijzelf heeft haar lot aanvaard. 'Ik ben 118, want ik heb mijn leven dubbel geleefd.' Daar put ik wel kracht uit. Tegelijkertijd baal ik als een stekker dat ze Jan niet ziet opgroeien tot een volwassen Jan, een groot mens waar we met z'n allen nog trotser op kunnen zijn dan nu.

Morgen begint ze met chemotherapie. Ook daar was de longarts heel duidelijk over: 'Het is uitstel van executie, maar als je niets doet, overlijd je binnen drie maanden.' Ze gaan haar hele afweersysteem afbreken om de kanker even een halt toe te roepen en ik heb goede hoop dat zij er niet zo ziek van zal worden. Ik beschouw haar toch als een Titanide, ze zou een goede Rhea zijn.* Ik heb toestemming gevraagd aan haar of ik iets mocht publiceren in mijn blogs. Ze vond het prima en hoefde vantevoren ook niets te lezen. Schrijven is voor mij een manier om zaken te verwerken, ik kom tot veel helderder gedachten dan wanneer ik erover praat.

Bij ons op de w.c. hangt een foto van haar en mij. Ik zit als een dikke baby met een wollen wintermuts op haar schoot en zij houdt me vast. Piepjong is ze, 22 volgens mij. Als ik bedenk wat ik de afgelopen decennia van haar heb geleerd, duizelt het me. Maar dat is voor een volgende gelegenheid. Ik ga niet te laat slapen om de dag van morgen weer met frisse moed tegemoet te zien. Er is nog zoveel moois in de wereld, daar houden we ons aan vast.

*http://nl.wikipedia.org/wiki/Rhea_(mythologie)

De reis naar Procambarus Clarkii

2009-07-26T12:57:00.000-07:00

Liefste Brenda,

Helaas moet ik mijn tijdelijke claim op jullie mooie sportvissersuitrusting laten varen. Ik had me in de afgelopen maanden helemaal voorbereid op een vakantieweek vol heroïsche momenten. Alleengaande moeders met een testosteronbommetje van zes jaar moeten een trukendoos vol actie hebben.
Nog nooit had ik een levende worm of half getransformeerde made aan een haakje gewriemeld, maar ik zou het gaan doen, zoals ik tegenwoordig ook al heel stoer enorme spinnen en langpootmuggen vang voor een ecologische uitzettingsprocedure – vredelievend door het raam.
Als ik dat laatste durfde, zou ik dat eerste ook durven, op de groene camping in het rivierenland rondom Wilnis. Stoer toch? Ik was er lichamelijk en geestelijk klaar voor.

Tot deze avond. Bij het NOS-journaal zag ik tot mijn verbijstering dat het rivierenlandschap deze zomer omgedoopt kan worden tot het land van Procambarus Clarkii:
http://www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2009/7/26/260709_rivierkreeftjes.html

Een tikkeltje ongerust ben ik gaan Googelen. Op een vissersforum hoopte ik gerustgesteld te worden, maar wie kan kerels serieus nemen die zichzelf De Waterrat, De Peuteraar of The Sandman noemen? Dat is toch verschrikkelijk? Via diverse andere links kwam ik uiteindelijk tot de conclusie dat er geen vis meer te bekennen valt in de Zuid-Hollandse wateren. Die beesten vreten alles op! Jan zal diep teleurgesteld zijn en half huilend stamelen: ‘Ja maar mama, we zouden toch gaan vissen?’
Wel verdomme.

Maar er is hoop. Zojuist heb in de schuur gekeken en kreeftfähig materiaal gevonden. Op de foto kun je onze basisuitrusting bewonderen. De tabak die ernaast ligt is puur toevallig puur natuur en puur Amerikaans.

Dat moet toch voldoende zijn voor een middag of twee spannende watersport. De berichten over die joekels zijn trouwens wel tegenstrijdig. Op het NOS-journaal wordt verkondigd dat de Procambarus Clarkii totaal onschuldig is en heel bang is voor mensen. Andere bronnen vermelden dat hij zijn achterlijf dreigend kan opheffen zoals een schorpioen dat doet, of echt flink hard kan knijpen zelfs. Ik krijg werkelijk angstaanjagende visoenen, maar we bikkelen gewoon verder, wat er ook gebeurt.
Als we er dan veel aan onze tenen hebben hangen, gaan we de beesten op de camping koken en verwerken in dit goddelijke maal:

Lauwwarme rivierkreeftensalade met groene asperges, saucisson sec, verse dragon en een mosterddressing

Vermeng wat bladsla met rucola en de verse dragon. Verdeel dit over de borden. Kook de groene asperges 8 minuten en laat ze afkoelen. Bak de vermaledijde kreeften (eerst koken en kraken!) in hete olijfolie. Schep ze uit de pan en houd ze warm. Bak de plakjes saucisson kort in de olijfolie en houd ze ook warm. Bestrooi de asperges met wat zout en schep ze op hoog vuur even om. Haal ze uit de pan.
De dressing wordt in dezelfde pan bereid. Draai het vuur uit en blus af met rode wijnazijn. Breng op smaak met Dijonmosterd en versgemalen peper.
Verdeel alle ingrediënten over de borden, breng op smaak met de dressing.
Garneer met wat verse dragon. Wijntip: een volvette witte, want vis moet drie keer zwemmen.
Bon appétit.

Ik weet dat jij het niet lekker vindt, maar door zo’n verhaal wil je het toch bijna gaan uitproberen?
In ieder geval wil ik je sportvissersuitrusting best lenen, maar dan wel voor een dag in de Brabantse wateren. Een andere keer dus.

Toch bedankt voor het aanbod, Bren. Ik houd je op de hoogte van onze rode kreeftachtige vrienden,

Dikke zoen,

Kaatje

Voor allen die zich een buil durven vallen

2009-07-17T14:41:00.001-07:00

'ALS JE NOU EENS PRECIES ACHTER mij loopt, olifant,' zei de eekhoorn, 'dan bots je nergens meer tegenaan.'

'Dat is goed,' zei de olifant en hij liep achter de eekhoorn aan.
Een hele tijd ging het goed en iedereen keek vol verbazing naar de eekhoorn en de olifant die vlak achter elkaar van de ene kant van het bos naar de andere kant liepen. Ze liepen langs slingerende paden, maar ze botsten nergens tegenaan.

De zon scheen en de builen op het hoofd van de olifant slonken.

'Lopen we eigenlijk wel goed?' vroeg de olifant na een tijd. 'Moet ik niet af en toe ergens tegenaan botsen?

'Maar je vindt het toch erg dat je overal altijd tegenaan botst?' vroeg de eekhoorn verbaasd.

'Ja, dat is zo,' zei de olifant.

Ze liepen een tijd verder en zeiden niets.

De olifant werd somber. Ben ik zonder botsen mijzelf nog wel? dacht hij. Hij wist nooit precies hoe hij zichzelf het meeste was. Hij zuchtte diep.

Ten slotte hield hij het niet meer uit en sloeg plotseling rechtsaf.

Daar stond juist de eik, die hij niet had gezien. Hij liep met volle vaart, met zijn hoofd vooruit, tegen de stam van de eik.

Het hele bos dreunde van de klap.

'Au!' riep de olifant. 'Au! Au!' De buil op zijn voorhoofd was de grootste buil die hij ooit had gehad en hij jammerde luid, maar ook enigszins voldaan.

De eekhoorn ging in het gras naast hem zitten en zweeg.

'Het spijt me,' zei de olifant. 'Het spijt me echt.'

De eekhoorn zei niets en maakte met een teen een klein gaatje in de grond.

'Iets moet me toch spijten?' riep de olifant toen luid. Maar hij vond zelf ook dat hij iets heel raars riep.

Auteur: Toon Tellegen

Uitgeverij: Querido, Amsterdam 1993

Luchtigheid

2009-07-03T05:35:00.000-07:00

We schrijven vrijdag 3 juli 2009. De mussen vallen van het dak, ik klap uit elkaar van de hooikoorts en de ademnood. Dat is echter peanuts vergeleken bij het drama dat zich aan de andere kant van Tilburg afspeelt. De liefste vader uit mijn klas ligt zijn laatste adem uit te blazen, bijgestaan door zijn vrouw, zijn twee zoontjes en een pastor. Ik loop thuis een beetje rond te hobbelen, verdrietig, onrustig. Over een uur moet ik aantreden in het nieuwe verguisde Midi-theater, in de volksmond beter bekend als het ‘Adje-theater’. Onze school bestaat vijf jaar en de wereld draait hoe dan ook gewoon door. We gaan een stierenvechtersdans opvoeren in zwart-witte kledij, getooid met rode lappen die we vurig heen en weer moeten zwieren. En ik heb niets wits om aan te trekken. De stad in dan maar. Het wordt tijd voor wat luchtigheid. Olé.

Als ik door de snikhitte loop, krijg ik een fotomoment. Fotomomenten zijn van die gewaarwordingen waarbij je een stapje terug doet terwijl je een beeld krijgt, dat je meteen zou willen vastleggen op de gevoelige plaat. Vandaag betreft het ‘Tilburgse vrouwen in de winkelstraat op een tropische dag.’ Dames, wat lopen jullie er toch bij. Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen van ellende. God heeft jullie toch geschapen om te behagen? Doe dat dan ook gewoon en ga niet als de eerste de beste slons door het leven.

Een b.h. is verzonnen om je boezem te verfraaien, niet om je te transformeren tot een Michelinmannetje. Lillend vet kan best gecamoufleerd worden, dat doe ik ook. Zet hem een gaatje losser, dat zou al schelen, of koop een maat groter. Ruil hem desnoods op een kledingparty.

Dan de onderbroek. Er zijn twee opties. Optie een: draag een naadloze onderbroek. Die zit lekker en je ziet er niets van. Optie twee: draag een string. Die zit niet lekker, alleen bij Barbiemeisjes, maar je ziet er ook niets van. Andere opties zijn uit den boze, je krijgt er namelijk zes billen van. Twee in de broek, twee erboven en twee eronder. Dat kan gewoon écht niet, tenzij je er een duivels genoegen in schept om voor lul te lopen natuurlijk.

Het summum van wansmaak vind ik Korte Broeken. Bermuda-achtige, vleeskleurige, omgerolde korte broeken die zo lekker half in je kruis blijven hangen als je een stukje hebt gefietst. Korte broeken raken mij in het diepst van mijn esthetische beleving. Ze zijn onmodieus, onvrouwelijk en accentueren stevige bovenbenen nog drie keer zo erg. Ja oké, hotpants zijn geweldig als je een strak danseressenlijf hebt, maar wie heeft dat, buiten de meisjes van de dansacademie? Het kortste model dat ik hier in de kast heb liggen, is een capriboek. Verder heb ik twintig rokken, van flodder tot spijker, van kort tot lang, van klokkend tot recht naar beneden. Ik wil nooit meer anders. De achterhammen zitten er ook zo mooi in verpakt...

Het schoeisel lijkt op het eerste gezicht wel mee te vallen. Maar oh, help. Ik heb tot mijn grote schrik de combinatie bermuda mét Crocs ontdekt. Crocs vind ik echt alleen leuk voor kleuters, een aantal jaren terug waren dat dan ook de enige levende wezens die ze droegen. Ze zijn best leuk met die kleine opzetkrokodilletjes en –dino’s erbij, maar nu zijn er ook al volwassenen die ze dragen. Ik ga nog liever barvoets door het leven dan op die zogenaamd modieuze klompen. Ze zijn van een onooglijke kleur plastic gemaakt en zo godvergeten uniform dat iedereen het meteen ziet: dat zijn Crocs. Het zal ongetwijfeld de kracht zijn van dat merk, maar ik vind het afschuwelijk. En wie dragen ze? Juist ja, vrouwen. Ik moet de eerste kerel nog tegenkomen die ze aan zijn voeten durft te doen, die gaat gelijk op de foto. Kerels gaan toch liever voor de stugge, lederen sandaal. Of echte klompen.

De rest van de kledingstukken krijgt een voldoende. Lange broeken, shirts en bloesjes kunnen er best mee door, mits ze van niet al te dunne stof gemaakt zijn. Hier geldt hetzelfde principe als bij de b.h.. Rollade-achtig vertoon kan echt niet op een zomers terras, we zitten niet in de koelvitrine van de eerste de beste keurslagerij!

Inmiddels zijn de kinderen uitgedanst en ik zit weer thuis. Mijn nieuwe witte bloesje van 10 euri is doorweekt, maar zit nog keurig netjes. Het was geweldig en Lotte had zelfs bij haar zwart-wit-rode stierenvechterstenue haar kleine roze Crocs aan. Volgens mij staat ze er thuis nog mee onder de douche. Van haar kan ik het wel erg goed hebben: ze is pas net vier geworden.

Ik duik nog even de tuin in. Het verdriet begint weer op te borrelen, al was deze klaagzang aan Uwe Doorluchtigheid wel even verfrissend. Zucht. Een zuchtje wind.

Het Ollekebolleke van de Wijnsnob

2009-06-30T08:12:00.000-07:00

J.P. Chenet-flessen
Kaapse niet-prachtige
Fluks door de plee gespoeld
Van mijn château

Schenk mij in plaats van die
Smaakpapilkwellende
Hoofdpijnveroorzakers
Een glas Margaux

Kleefkracht en rookzuilen

2009-06-16T14:00:00.000-07:00

Menigeen op Hyves vroeg zich af waar ik de laatste tijd mee bezig was. Kreten als: 'De Kruikenzeiker bejubelen' of 'Tilburg CS in een limerick vatten' of 'Koeien in een Ollekebolleke stoppen' zijn natuurlijk ook nogal vaag. Vandaag probeer ik een klein tipje van de sluier op te lichten.

Brenda en ik zijn met een gedichtenreeks over Tilburg bezig. Zij maakt wonderschone foto's en ik probeer er wonderschoon bij te dichten. Het leek een makkie, maar het is toch een hele onderneming naast het lesgeven, een gezin runnen, privé-shit en wat dies meer zij. Maar inspirerend is het zeker!

Zojuist heb ik een mailtje gestuurd naar Karin Bruers, initiatiefneemster van de Stichting Duizend Bankjes. Zij heeft het concept van de Social Sofa ontwikkeld en ik wil daar graag over gaan dichten. Een Social Sofa is een betonnen chaise longue - absoluut hufterproof- die al dan niet kunstzinnig wordt opgeleukt en vervolgens in wijken, winkelcentra en bij scholen geplaatst wordt. Ik vind dat geweldig voor een stad als Tilburg. In feite is Tilburg een agglomeratie van een heleboel losse leefgemeenschappen, er is nooit een historische kern geweest. Dat zorgde tot ver in de jaren zestig van de vorige eeuw voor een soort van dorpsculturen in de verschillende woonwijken. En nog steeds. Als ik nu door de Veestraat of de Vogeltjesbuurt rijd, zitten er veel mensen met een bak bier op straat te socialisen en is er van individualisering ogenschijnlijk niets te merken. Maar toch. Ook in die wijken voelen mensen zich steeds minder veilig als je de onderzoeken van de woningbouwcorporaties er op naslaat. Sterker nog: in sommige wijken rijzen de problemen de pan uit. Social Sofa's kunnen een bijdrage leveren aan de verbetering van de sfeer in de wijk. De doelstelling van de plaatsing van de 'benkskes' is het bevorderen van de sociale cohesie.

Sociale cohesie wordt door sociologen ook wel omschreven als kleefkracht. En gekleefd wordt er, ik heb het met eigen ogen gezien. Nu met de Social Sofa's nog meer. Jong en oud, arm en rijk, uitgeput of nog fris... iedereen strijkt er even neer. Voor een korte pitstop, een mijmermoment of een kletspraatje. Wat dat betreft is de doelstelling ruimschoots behaald. Uitzonderingen bevestigen de regel natuurlijk. Een Tilburgse middenstander die ik erg hoog acht vanwege zijn delicatessenzaak kreeg de hele plaatselijke politiek over zich heen toen hij zijn Sofa te commercieel liet bedrukken. Maar iedereen zit er wel bovenop, precies bij hem voor de deur één van zijn goddelijke broodjes te eten. Geen hond die dat ding komt wegslepen. Insiders weten precies wie ik bedoel. Het is nog een leuke ondernemer ook, waarschijnlijk is hij daarom de dans ontsprongen.

In Den Haag zijn zeventig Social Sofa's geplaatst in de wijken en nog eens acht stuks rondom de Hofvijver. Op http://www.youtube.com/watch?v=aWA5lAA9T0c is een kleine impressie te zien. Zouden de kopstukken van de Nederlandse politieke partijen daar neerstrijken? Ik zie Wilders al gezellig een Limburgse boterham eten met een politicus van allochtone afkomst, liefst islamitisch. Maar nee, ik denk dat De Heer Wilders nooit meer ergens rustig een smetteloos witte boterham kan eten, alle sociale cohesie ten spijt.

Tot slot wil ik nog een pleidooi houden voor de rokers onder ons. Als iets de sociale cohesie bevordert, is het het rookverbod in de horeca wel. Het is keigezellig om met een bunch of strangers in het donker te gaan staan paffen. Spontane contacten ontstaan tussen jong en oud, arm en rijk. Roken nivelleert! Laat op zulke plekken alsjeblieft ook artistiek verantwoorde chaise longues met asbak verrijzen, zodat wij niet meer tegen bovenstaande wanstaltigheid aan hoeven kijken. En nu ga ik even even een sigaretje roken boven mijn eigen gejatte porceleinen asbak, in alle eenzaamheid. Heerlijk.

Uit de oude doos, maar nog altijd actueel: Een veelvoud van rood-groen

2009-06-13T03:13:00.000-07:00

Ik heb hem al drie keer gezien: Le fabuleux destin d'Amélie Poulain.

De eerste keer dat ik keek was met Ruud, die hem al -tig keer had gezien. Hij zakte gemoedelijk onderuit op de bank en lachte vooral om mijn manier van reageren. Ik raakte in extase door de kleuren, de beelden, Amélie die de verpersoonlijking was van de oogverblindende onschuldige Parisienne. Het maakte zoveel indruk dat ik onmiddellijk wist hoe ik mijn slaapkamer in mijn appartement zou gaan opknappen. Met een latexroller maakte ik de muren zachtgroen, de gordijnen werden vuurrood, het dekbedovertrek ook. Als peterselie op de biefstuk bestelde ik bij Ben de Graaff een lapje vinyl als vloerbedekking: gifgroen met donkergroene grassprietjes erop. Die kerels keken hun ogen uit, ze dachten dat het een kinderkamer werd met al die vreemde kleuren. 'Kennen jullie Amélie Poulain niet?' vroeg ik nog. Nee, daar hadden ze nog nooit van gehoord.

In de winter van 2007 waren Etienne en ik in Parijs, de stad van mijn jeugd. Voor mij was het de twaalfde of dertiende keer, ik mag de tel kwijt zijn. En toch…. na het zien van Amélie kreeg zelfs Parijs een andere dimensie, alsof er een kleurenfilter over de boulevards lag. In de buurt van Rue de Rivoli zag ik een groentenzaakje waarvan ik nu nog steeds niet weet of het model heeft gestaan voor de film. Met mijn flutcamera maakte ik een onvergetelijke foto. Een dag of wat later kwamen we per ongeluk in Les deux Moulins terecht. Ik dacht echt dat ik het bestierf. Nee…. Bestond deze tent echt? Zelfs de koffiekopjes waren authentiek! Het ontbrak er nog aan dat de mislukte Jean-Paul Belmondo niet aan het tafeltje naast ons zat, murmurerend in zijn voicerecorder. Tant pis! Vanwege het hoge toeristische gehalte was het stervensdruk. Toen we een kwartier moesten wachten voordat er iemand een bestelling kwam opnemen, verdween mijn katzwijm als sneeuw voor de zon.

De laatste keer heb ik weer op een andere manier naar Amélie gekeken. Als een film zo tot in de finesses is afgewerkt, vallen er steeds weer nieuwe details op. De onvervalste Franse accordeonmuziek. Het onbedaarlijk raggen over krasloten. Een hand die in een zak met erwten verdwijnt, puur en alleen vanwege de sensatie die dat teweegbrengt. Amélie die zich afvraagt hoeveel stellen precies op dat moment een orgasme hebben. (Dat heb ik me ook wel eens afgevraagd, mijmerend op de trappen voor de Sacré Coeur, starend naar de donkere hemel die goud verlicht werd door de Lichtstad.) Het aller-, aller-, allermooist vond ik de Franse taal. Ik krijg het er echt van aan mijn rikketik soms, zo wonderschoon vind ik haar. Vanavond hoorde ik par exemple:

'Mourir de chagrin',

'Pleurer comme une Madeleine',

'Ça suffit!' (een ouwetje vanuit het VWO nog, maar zo leuk om te schreeuwen..)

En de klapper vond ik toch wel:

'La chance c'est comme un Tour de France, on l'attend longtemps et ça passe vite.'

Om meerdere redenen denk ik nu terug aan mijn slaapkamer uit kort vervlogen tijden. Ga ik het weer durven, dat rood-groen?

Op de plaats... een doorstart

2009-06-11T13:26:00.000-07:00

Gisterenavond kreeg ik ineens weer de kriebels. Ik mis het schrijven van blogs. In het verleden had ik vele fans die inmiddels om begrijpelijke redenen zijn afgehaakt. Het web is vergeven van open source communities waarin iedereen naar hartelust zijn of haar zieleroerselen kan opboeren. Bloggen, Facebooken en Hyven zijn gemeengoed geworden. Een fotootje erbij, een link erbij, een wie-wat-waar om in turbotaal te laten zien dat je koorts hebt, dat je boodschappen hebt gedaan voor te veel euri of dat je nog even naar een voetbalwedstrijd z@ppt. Zeven jaar geleden schreef en las ik regelmatig in nl.eeuwig.september, een zogeheten nieuwsgroep. Nieuws was toen echt nieuws, er onstonden allerlei discussies of virtuele knokpartijen met inhoud. Tegenwoordig zitten er vooral nog mensen te azijnpissen en het handjevol leuke mensen haakt ofwel af, of draait lichtelijk door in een wanhopige poging er nog wat van te maken. Jammer? Dat niet zozeer. Ik denk dat nieuwsgroepen gewoon passé zijn. Toentertijd was het een openbaring voor veel mensen, ook voor mij.

Begrijp me niet verkeerd: Hyves, Facebook en LinkedIn zijn om verschillende redenen wel aardig, maar ik wil veel meer melden en ik wil dat vooral weer alleen op mijn eigen eiland doen. Ik ben en blijf een echte schrijver. Schrijvers zijn een vreemd volk, ze zijn behoorlijk solistisch, gedreven, freaks eigenlijk. Zo ook hier thuis aan mijn eigen PC. Het wordt steeds erger zelfs, de Dikke Van Dale ligt constant opengeslagen naast me. Vroeger interesseerde een spelfout me niet zo, het ging vooral om het hyperactieve neerpennen van mijn Kaatje-achtige sprongen in het veld. Nu is het mijn eer te na om ook maar één fout te maken, zeker omdat ik steeds meer ga publiceren. In het personeelsblad van ons schoolbestuur ben ik zonder mijn medeweten gebombardeerd tot vaste columnist, en in mijn eerste verhaal stond gelijk een kolossale fout. 'Ze galoppeerden de de weg over,' of zoiets. Zoek de fout. Nee, niet in het woord galoppeerden. Twee keer het woord 'de' achter elkaar... Wat verschrikkelijk! Op zo'n moment zak ik echt door de grond met het schaamrood op mijn kaken.

Goed, ieder zijn fetisj dus, bij mij is dat tot in het diepste der diepten Googelen. Of kommaneuken. Wat erg, ik typte kommanneuken.

Gelukkig worden mijn nieuwe blogs tot op de komma afgeragd; wie een fout ontdekt, mag me hard straffen. Virtueel.

3 x bellen voor een blunder

2007-12-09T04:26:00.000-08:00

'Jarendertigwonen' is leuk, maar niet alles staat haaks op elkaar, eigenlijk alles niet. Oude afgebrokkelde randjes worden makkelijk stofkieren, kruimelgeulen en minispeelgoed-verzamelplekken. Nu zijn wij niet zo heel precies, maar schoonmaken moet overal gebeuren. Het is bij ons een dagelijkse bron van ergernis; ik heb er echt een broertje dood aan (aan alle vormen van HH inspanning eigenlijk, behalve koken), en ET zo mogelijk nog meer.

Dus hebben wij Jeanne. Jeanne gaat als een witte tornado door ons huis, poetste in de eerste week alles kapot (hadden wij zelf teveel geaaid met onze poetsdoek dan?) en slaat nooit een week over. Ze woont ook nog bij ons in de straat en heeft Jan al wel eens uit school gehaald. Geweldig zo'n mens! Good old Jeanne!

Dus dacht ik laatst: We gaan haar verrassen. Ze hebben al sinds jaar en dag een deurbel die er maar lafjes bijhangt. Hij is met plakband omwikkeld en bij elke belpoging moet je eerst het kastje tegen de deurpost aanpuzzelen alvorens er geluid uit kan komen. Dus reed Sinterkaatje naar de Gamma, waar het nog een hele klus bleek om een nieuwe te kopen. Hoeveel geld moest zo'n ding kosten? Welke kleur? Techno of juist een old skool gevalletje? Welke ringtone? Big Ben? Volksliederen? Science fiction? Pfff, na een uurtje of wat drukken en klingelen werd het een middenklasser, met mobiel bellertje dat overal in huis neergezet kon worden. Het werd leuk ingepakt en ik kalkte er gauw een snelrijm bij. Ze vond het geweldig en was erg ontroerd. Hoera!

Dus liep ik laatst langs haar huis en zag hem hangen. Zonder tape, gestileerd kastje eromheen, met een ergonomisch verantwoorde rubberen drukknop. In één woord prachtig. Ach wat, ik ga het effe uitproberen, dacht ik nog.

1x bellen. Niks.

2x bellen. Oef, het ergonomische knopje hing er al scheef in. Zou het van die baggerkwaliteit wezen? Nog steeds niks.

3x bellen. Geslof naar de deur. Die werd opengedaan door haar man, die ik voor het gemak even afkort als MVJ, Man van Jeanne.

MVJ (fronsend): 'Hallo?'

K (blij): 'Hallooo.....ik dacht: ik kom even jullie nieuwe bel uitproberen.'

MVJ (bevreemd): 'Eh? Ja, hij doet het niet zo goed.'

K (langzaam door de grond zakkend): 'Hoor je hem wel dan?'

MVJ (me van top tot teen opnemend): 'Nee, niet zo goed, maar dat moet ik nog uitzoeken. Het is één of ander Kerstcadeau van iemand.'

K (zakt nu echt onder de grond, met piepstem): 'Eeeh......ja, dat was van ons!'

MVJ: 'O, was dat van jullie? O, had jou niet herkend.'

K (zich snel uit de voeten makend): 'Eeh....nou ja, als jullie er niet uitkomen, moet je maar een seintje geven. Daag!'

Impulsieve soepkip die ik was. Mooi voor lul zeg. Volgend jaar wordt het de J van Jeanne in een mooi papiertje. Die doen het altijd namelijk.

p-oe-p

2007-10-15T12:38:00.000-07:00

Terug naar de essentie van de anale fase, nu in de 16+ versie.
Aangezien ik op dit moment te lam ben om er een mooi verhaaltje over te schrijven, volgen hier een paar wist-u-dats. Bent u klaar voor een staaltje riooljournalistiek?
Ready……….shit the road, Jack!

Wist u dat praatje poep bij ons thuis het liefste is wat ET en ik doen?
Wist u dat iedereen -Wim-Lex en Maxima incluis- vijftien keer per dag iets door zijn of haar onderbroek laat waaien?
Wist u dat een Formule 1-scheet echt door je broek scheurt?
Wist u dat de gewurgde eendenscheet heel eng klinkt?
Wist u dat de busdeurenscheet op een gifgasaanval lijkt; je hoort 'm niet, maar je sterft ter plekke?
Wist u dat ik geen symfonische scheet kan laten, maar ET wel (hij is immers de muzikant hier in huis)?
Wist u dat iemand in mijn vriendinnenkring (nee, we noemen geen namen maar het is een meisje en het begint met een B) gewoon echt nooit 'op een ander kan poepen'?
Wist u dat wij haar heel hard toezingen vanuit de hotelkamer zodat ze ontspannen los kan gaan?
Wist u dat campings met boven- en onderruimte tussen de toiletten voor haar dus een 'no go zone' zijn?
Wist u dat zelfs ik, Brutus, wel eens expres in zo'n ruimte heel hard longhoest teneinde de broekhoest wat te dempen?
Wist u dat een prop w.c.-papier ook erg dempt, zodat het concert des levens inderdaad het program aan niemand prijsgeeft?
Wist u dat goedkoop w.c. helemaal niet dempt, en de Page erg wel, maar dat dan de riolenboer hoofdschuddend de stoep moet openbreken?
Wist u dat ik na mijn hurktoiletprimeur op mijn achtste –in Frankrijk, where else?- naar buiten kwam en zei: 'Pap, mijn drol wil niet weg!' en dat ik gewoon achterstevoren met mijn gezicht naar de muur had zitten poepen, recht in het smalle watergootje?
Wist dat dat een levenslang trauma van me is, zodat ik nog steeds zwetend van angst eerst achter alle deuren van het sanitair gluur, hopend en biddend op een gewone zitter in plaats van een stap-op/val-af/mik-naast/plons-in/woesj-ren-te-laat-weg/nognatter-avontuur?
Wist u dat ik bijna uitgekakt ben?
Wist u dat ik blij ben dat ik blog?

Houdoe en bedankt, olé, olé!

p-i-s

2007-10-13T01:53:00.000-07:00

Het waren de hoorcolleges die ik heel intens volgde, zo intens dat ik nooit meer hoefde te leren voor de tentamens. Maar ik herken er nog maar drie in mijn bestaan van tegenwoordig. Natuurlijk, de ontwikkelingsfases in ieder mensenleven volgens Sigmund Freud.

Je hebt de orale fase. Baby's die alles met hun mond aftasten en dat daarna nooit meer mogen. ‘Uit je mond!’Bij drie maal daags duimen komt er acuut een logopedische beer op de weg. Ook nagelbijten is smerig en asociaal. ‘Uit je mond zei ik toch!’ Tongzoenen in het openbaar is tegen het zere been van iedereen. Een wijndruppel -hangend aan de fles- gaat er toch echt het beste met de mond vanaf, maar laat tafelgenoten waarschijnlijk in groot afgrijzen achter. Ik zie de sommeliers in restaurants dat al doen, al zal het allicht een hoop publiciteit opleveren.Vleesresten na een Indische rijsttafel moeten met een tandenstoker achter de hand weggepulkt worden. Stel je voor dat je lief ineens zijn mond wagenwijd openspert, zijn halve hand naar binnen duwt en na een hevig gegraaf ineens opgelucht verzucht: ‘Hè, dat is eruit.’ Bij deze geef ik publiekelijk toe dat ik soms wel eens niet-publiekelijk mijn bord schoonlik, als Jan er niet bij is welteverstaan.

De oedipale fase is afgeleid van de mythe over Oedipus, die met zijn moeder trouwde. Als je het begin van het verhaal leest, kun je merken dat de plot rondom Sneeuwwitje een modernere versie van deze mythe is. Zij werd ook verbannen uit het koninkrijk omdat een orakel -de spiegel- geen leuke zaken in petto had voor de toekomst. Oedipus zou zijn vader vermoorden en met zijn moeder trouwen. Na jarenlange omzwervingen gebeurde dit alles uiteindelijk ook, zelfs al had de arme man er op dat moment geen weet van. Jan heeft ooit gezegd dat ie met me wilde trouwen en dat ie heel zijn leven bij mij wilde blijven wonen, waarna het angstzweet me uitbrak. Ik heb die Oedipus nooit begrepen!

En dan die beruchte fase. De fase waarin elke mens is blijven hangen, al dan niet besmuikt, al dan niet bejaard, de zogeheten anale fase die zich volgens Freud vooral bij kinderen tussen de anderhalf en drie jaar manifesteert. Bij ons thuis ligt Jan over de tafel te gillen van de lach als het p-woord ook maar enigszins kan ontstaan. Broodje poep en blote poepbillen zijn momenteel erg hot. 'Over de kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft' is zijn favoriete boek. Poep van alle boerderijdieren in allerlei substanties vliegt je bijna letterlijk om de oren. Ik vind het een fantastische vondst.

Kleuter-af zijn is een heel grote stap in een mensenleven. Het serieuze schoolwerk doet zijn intrede en binnen een half jaar veranderen alle kinderen in slissende studentjes zonder voortanden. Ineens zijn ze ‘groot’. Of toch niet? Collega’s die ooit aan groep 3 les hebben gegeven, kennen vast de eerste woorden uit het schooljaar nog wel.
ik
maan
roos
vis
sok
pen….
……wie kan dat rijtje inmiddels niet opdreunen?Het klik-klakboekje heeft op veel scholen een vaste plek in het dagprogramma van groep 3 gekregen. Het is een soort ringbandje dat de kinderen klik-klak open kunnen doen, met alle gevolgen van dien. ‘Auauauauau! M'n velletje zit ertussen, Karin!’
Bij elk nieuw geleerd woord worden de losse letters in de goede positie gehangen. Zo wordt het boekje steeds voller en kunnen de kinderen eindeloos draaien met de letters en nieuwe woorden bedenken.Zodra p-e-n is uitgedeeld begint het.Ik weet het al.Ik tel tot drie.Ja hoor.‘Oooooh, ik kan van v-i-s zomaar p-i-s maken!’wordt er her en der geroepen, waarna 28 boekjes heftig door de lucht heen en weer gezwaaid worden.'Juf, kijk, pis! Haha, pis! Pispispis!'

Stiekem vind ik dat geweldig leuk.Het is maar een fase, denk ik dan glimlachend, het gaat wel over.Maar klopt dat eigenlijk wel? De plas- en poeplol wordt alsmaar groter in de loop der jaren, al zullen volwassenen dat broodnuchter ontkennen. Ook daar had Freud een verklaring voor, maar het voert te ver om dat hier uitgebreid te analyseren. Google maar eens op de term ‘verdringing’, dan zal de stinkende waarheid snel aan het licht komen.

Antichrist

2007-06-23T06:07:00.001-07:00

We staan aan het aanrecht, mijmerend over de toekomst. Buiten drupt het overtollige regenwater van de bomen. Dan wijst hij met opgeheven vinger naar het open keukenraam en zegt: "Hoor je dat? De kerkklokken luiden." We luisteren even heel intens. Het gelui komt met flarden binnenwaaien op ieder zuchtje wind. Hij zucht ook even en zegt dan stralend: "Ik wil dat later ook worden, mama. De Klokkenluider van Rotterdam. Ik vind kerken leuk."
Zzzzip. Het is 1983. Ik ben elf jaar en tot dusver opgegroeid in een redelijk rood anti-nest. Anti-atoombom, met grote stickers op onze Deux-Chevaux en betogingen in Den Haag. Anti-discriminatie, van allochtonen-vrouwen-(ex)-psychiatrische patiënten-jongeren. Anti-ongezond, met heeeeerlijke maaltijden met tahoe, tofu, linzen en kikkererwten. Waarbij je veel water moest drinken om er niet in te stikken! En anti-kerk, alhoewel we wel posters in huis hadden van Pax Christi. Maar die waren toentertijd allang ge-excommuniceerd volgens mij.

In die tijd kwam ik op een school terecht waar een non de dienst uitmaakte. Ze was goede maatjes met de pastor uit de parochie en die twee smeedden een pact: Zij zou hem verse misdienaars leveren en dan zou hij extra zijn best doen voor de H.Communie en het H.Vormsel op onze school. Alleen de slimmeriken uit de zesde klas -nu groep 8- werden uitverkoren en ik was er één van. Ik! Het meisje uit het Anti-gezin, wel gedoopt maar nooit officiëel geinitieerd in de geloofsgemeenschap. Maar dat hoefde de bijna-monseigneur toch niet te weten! Ik lachte mijn allerstralendste lach en ik baal tot op de dag van vandaag dat ik nooit vereeuwigd ben; in een grijze pij met een paars koord rond mijn middel. Helemaal verguld kwam ik thuis na mijn eerste begrafenis, "Mam, ik mocht de w.c.-borstel vasthouden en de pastor keek in Marieke d'r pij om te zien hoe bruin ze was geworden in de vakantie!" Mijn moeder kreeg bijna een hartwip. Ze vond het maar zozo, maar ik niet. Wat voelde het heerlijk om het Agnus Dei en het Kyrie Eleison mee te kunnen brullen uit volle borst! Vijftien jaar later liep ik me in Rome te vergapen aan de Sint Pieter en la Piëta. Inmiddels zwaar van mijn geloof gevallen en met mijn moeder naast me, die protesteerde: "Dit is alleen maar gebouwd om de gelovigen onder de duim te houden. Het heeft niets meer met geloof te maken."

L'histoire se répète. Kinderen zien alleen de pracht en praal, gelukkig maar. De stervende Jezus aan het kruis is nog niet ter sprake gekomen hier aan tafel.Ooit, toen ik vers van de opleiding in een kleutergroep begon, gaf ik een lesje op de kralenplank aan Maartje. Het rechte kruis moest gelegd worden, waardoor het spijkerplankje precies vier even grote kwadranten zou krijgen. Na tien minuten stond ze apetrots voor mijn neus met een crucifix van zwarte kralen: "Kijk juf, het kruis van Jezus, zal ik er ook bloed bij leggen?"
Weten jullie nog een klokkentoren voor Jan, een beetje in het centrum, zodat ik zittend op een terras hem kan horen luiden?

De primeur voor de T, met diarree

2007-06-16T01:24:00.000-07:00

Ik kreeg een mailtje van Bram. Of ik voor De T een artikel wilde schrijven over een tentoonstelling in de bieb aan het Koningsplein, "That's the way we do it...!" Jawel, natuurlijk, leuk, makkelijk, het is bij mij om de hoek en ik hou van tentoonstellingen. Zeker deze tentoonstelling zou erg de moeite waard zijn, want er was een huiskamer met elementen uit allerlei culturen ingericht. Even later hoorde ik dat ik de kunstenaar in het Engels moest interviewen. Oh my God! Jawel, ja, ik vind het wel eng, mijn Engels is redelijk op niveau, okee ik doe het, kan geen nee zeggen tegen deze primeur, okee, goed hoor. (Pffffff!!!!!! Bibber! Goed voorbereiden! Niks vertalen vanuit het Nederlands, direct op het www allerlei Engelstalige sites doorspitten en van daaruit vragen formuleren........)

De hele woensdagavond heb ik zitten voorbereiden en daarna alles netjes nog eens opgeschreven. In English. It was really helpful to do it this way. Daarna heeft ET er nog een kritische blik op geworpen en die vond het goed Engels. Hij heeft jarenlang in het Engels voor een muziekmagazine geschreven, dus ik vertrouw zijn oordeel altijd volledig. Rustig ging ik slapen.

**Donderdagochtend, half tien. Om tien uur moet ik er zijn. Ik kan nog gerust even de koppen snellen uit de krant en mijn vragen doorlezen. Zal ik kijken of ik ze uit mijn hoofd weet? "The core theme in your work is identity and settlement......" En hoe nu verder? Daar moest toch een vraag achteraan komen? Met een blackout van hier tot aan de bieb ren ik naar de w.c. met darmkrampen. O nee, diarree van de stress! Maar het kan er beter nu uitkomen dan tijdens het interview. Ik tel de minuten. Zal ik al lopen? Nee gek, dan sta je daar als een idioot te wachten voor de deur. Eindelijk, tien voor tien. Met mijn mamafiets aan de hand en gewapend met mijn blocnote met pen -plus reservepen, stel je voor dat mijn Bicpen van vijftig cent het begeeft terwijl ik dit icoon aan het uithoren ben- steek ik de straat over naar de bieb. Ik ben een razende reporter, de zenuwen razen door mijn keel zogezegd......

De bieb is nog donker en dicht aan de voorkant. Ik word binnengelaten door de leveranciersingang, waar een werkster verveeld een sigaretje staat te roken. Gelukkig is Michael McMillan meteen beschikbaar, want ik HOU het gewoon niet meer! Hij is een easy going Afro- Britse man van ET z'n leeftijd (al mag ik dit laatste niet zeggen;-) en hij leidt me rond door de hele tentoonstelling. Wat ruik ik toch de hele tijd? Het lijkt wel after shave van Kouros. Het is al een ouwetje, maar ik vind die geur erg lekker. Hij herinnert me aan Hans, mijn eerste vriendje toen ik zestien was. Prettig gestemd volg ik hem in zijn kielzog. Ik hoef weinig te zeggen en bekijk alle kitscherige voorwerpen uitgebreid. Het is helemaal geweldig, en gedurende zijn uitleg streep ik stiekem de vragen van mijn lijstje een voor een weg. Mooi, da's binnen! Daarna vraagt hij of ik nog vragen heb. Nee, die heb ik niet zo veel meer. We kletsen nog even over migrantenfamilies en over mijn werk als een teacher op een multiculturele school. Erg leuk!

Na vijftig minuten sta ik buiten, enorm opgelucht en een ervaring rijker. Gauw even kleren kopen in de stad, dat heb ik wel verdiend. En een reporter kan toch niet in T-shirts met vlekken verschijnen?**

Meer info over de tentoonstelling is te vinden op http://www.thatsthewaywedoit.nl/ Kijk voor het volledige artikel in de juli-uitgave van De T, gratis verkrijgbaar in een oplage van 15.000 stuks. Gaaf toch?

T-T-T-T-T-T-Trots!

2007-06-16T00:55:00.000-07:00

Sinds een maand of tien is Tilburg een cultureel magazine rijker. De cover staat hierboven, en het viel me gelijk al op hoe mooi verzorgd het er uit ziet. Full-colour, glossy, met een erg sterke lay-out. Wat een leuk en overzichtelijk blad! En het ligt overal gratis voor het pakken, in alle uitgaansgelegenheden in de stad. Op de site las ik: "De T is een onafhankelijk initiatief van enthousiaste mensen uit Tilburg met ervaring op het gebied van culturele uitgaansmagazines."

Eh, wat was dat nou? Onafhankelijk initiatief? Dat moest al bijna betekenen: met eigen middelen en niet direct gelieerd aan een organisatie......ja toch? Ik spitte het colofon door en dat zei me niks. Veel mannennamen stonden erin, dat wel, maar ik kende helemaal niemand. Helemaal onderaan stond een kleine oproep in lettergrootte drie. "Heeft u leuke ideeen voor redactionele bijdragen? Of wilt u gewoon gezellig op stap met de redactie? Neemt u dan contact op.......etc.etc."

Zo gezegd, zo geschreven! En zo gebeurde het dat ik op vrijdag een mailtje naar de redactie stuurde, op de donderdag daarna Jan naar school bracht en gauw doorgefietst ben naar het Terras, voor een kennismaking met Bram. Hij en zijn maten zijn een jaar geleden gewoon in het diepe gesprongen, respeeeeeeeeeeeeect! Drie afgestudeerde bedrijfskundigen en twee journalisten, met alle know-how en netwerkcapaciteit. Zonder eigen geld, maar wel heel slim, hard werkend en bereid om het bedrijfje alleen maar quitte te laten spelen. De gelden van de adverteerders en de moeizaam losgepeuterde subsidies zouden voldoende moeten zijn. Met groeiende verbazing en bewondering luisterde ik naar zijn verhaal. Ze doen alles zelf, alleen de fotografie en de vormgeving hebben ze uitbesteed. Knap werk, jongens!

Al pratende kwamen we vanzelf bij mijn schrijfambities uit. Allebei voelden we wel een klik en na een uur was het duidelijk: ik ga bij ze aan boord, tien uur per week naast mijn lesgeefbesognes. In eerste instantie ga ik alleen schrijven, maar het is de bedoeling dat ik een heel cultureel katern mee uit de grond ga stampen. Yiehaaaaaa! Een grote wens gaat in vervulling!

Ik heb gewoon geen tijd om journalistiek te gaan studeren:-) Toch maar even een bezoekje brengen, vandaag is de open dag.....

(wordT vervolgd)

Studentje

2007-04-06T05:26:00.000-07:00

Goede Vrijdag, de week loopt op z'n eind, het is twee uur 's middags.
Hij ligt op bed, helemaal uitgeteld, diep onder de wol gedoken.
Vanochtend om half vijf kotste hij zijn hele maaginhoud eruit, vanwege het onophoudelijk zware bestaan waar hij ingedoken is.
Het valt ook niet mee voor hem:
Elke ochtend moet hij een zware rugzak met fruit, brood en drinken meesjouwen.
Het is de bedoeling dat hij drieëndertig andere studenten met naam en toenaam leert kennen, iets dat hem wonderwel lukt.
Zijn vakgroep is dan weer in dit lokaal, dan weer in dat lokaal te vinden.
Gelukkig is zijn mentor steeds dezelfde persoon....

Zijn persoonlijkheid maakt een enorme ontwikkeling door, hij groeit, ook letterlijk, legt verbanden waar ik ze nog nooit had gezien. Dat levert boeiende gespreksstof op.

Na een verjaardag:
"Jop was jarig, want het was de jarige Jop."

Tijdens het bereiden van zijn eigen eten, met het zoutvaatje in de hand:
"Hoe heet deze vis?"
"Dat is een zalm, schat."
"En hoe heet deze vis nog meer?"
"Wat bedoel je schat?"
"Nou, wat is de achternaam van deze vis?"

Ik wilde een naam noemen, maar dat leek me lastig op de markt, bij het bestellen: "Mag ik een pond Zalm, Gerrit alstublieft?"

Picasso, Poulain, Petit peu.....triste

2007-01-12T14:50:00.000-08:00

Merde, wat een kutweer! En wij lopen door 's werelds mooiste stad (zegt men) waar de mooiste vrouwen rondlopen (zegt men). Vind ik het leuk? Ik weet het niet. Het is heerlijk om met z'n tweeen eruit te zijn, om te doen waar we zin in hebben, om mensen te kijken, om lekker te eten en te drinken, om rond te dwalen, om cultuur te snuiven.......alhoewel.......
Cultuur snuiven blijft beperkt, want tussen Kerst en Nieuwjaar lijkt heel de wereld in Parijs te zitten. Verkeerde beroep gekozen, wij MOETEN in de schoolvakanties! Dat betekent dat we de musea die we willen bezoeken een rij hebben van minstens een keer hun omtrek. En ik met mijn grote waffel tegen iemand die me al waarschuwde daarvoor: "Maakt niks uit, dat moet je Zen zien, gewoon achteraan sluiten." NOT............

Het wordt dus afwisselend veel lopen en veel binnen schuilen voor de regen, in winkels en promenades. En terwijl ik in gedachten verzonken door de massa loop en al die haastige consumenten bekijk, bedenk ik: Wil ik dit wel? Alleen maar weer naar luxe artikelen en hippe trendy vormgeving kijken? Dit is weer de zoveelste grote stad, wordt het niet tijd om gewoon maar in een hutje op de hei te gaan zitten rond Kerst? Wat is iedereen hier toch alleen maar bezig met uiterlijk vertoon, met nog duurder en luxer doen, getooid met hun Ray-Ban en Chanelspullen, beuhhhhhhhhh...........Gelukkig voelt ET zich een beetje hetzelfde. Hij zegt : "Kaatje, dit zijn de uitwassen van onze consumptiemaatschappij." Waarna ik me weer schuldig voel omdat ik er zo hard aan meedoe. Depri word ik ervan!
Ik wil grote filosofen lezen, geen stekken prei van 2,50 per stuk bewonderen op Rue de Rivoli.

Pont Neuf om 0.00 uur is wel geweldig. De hele bovenmodaal verdienende wereld lijkt zich daar verzameld te hebben om elkaar te zoenen en champagne te ontkurken. Dat doen wij ook. Er is mij met klem gevraagd of ik de heerlijke champagne even wil promoten, bij deze vriend Roel! Kijk op www.vangestelwijnen.nl en dan bij de duurste. Wie duur doet, duur ontmoet!
Verliefd houden we elkaar vast en terwijl ik als een verzopen kat de troebele Seine instaar, bedenk ik: In 2007 ga ik vrijwilligerswerk doen, of mijn demente oma meer bezoeken, of meer schrijven voor de fun in plaats van voor geld.
Mijn kutgevoel is pas echt verdwenen als we op de allerlaatste ochtend door het Musee Picasso dwalen. Daar word ik ongelooflijk ontroerd door zijn werken, en door een citaat van hem: "Ik ben op het punt aanbeland dat ik de ontwikkeling van mijn gedachten mooier vind dan mijn gedachten zelf."

Oneliners, liefhebbers?

2006-12-21T13:37:00.000-08:00

Laatst was ik bij Loesje in Arnhem om mee te schrijven aan de schoolagenda 2007/2008.
Dat was ongelooflijk inspirerend, omdat het een soort van roulatie-schrijfsysteem is waarbij je elkaar input blijft geven tot je er dood bij neervalt.
Daarna wordt er heel democratisch gekozen voor de spreuken waar de meeste rondjes (van: "leuk") omheen staan. Er zijn er ook een aantal van mij bij, jaha, ik ben wel trots!

Oneliners zijn de laatste tijd mijn hobby, alhoewel ik wel besef dat een stukje proza op z'n tijd ook wel weer eens nuttig kan zijn om mijn gedachtenveld helemaal te effenen. Het lijkt wel een mijnenveld zo nu en dan! Ik kan zelfs niet meer een dikke pil van W.F. Hermans verorberen, te moeilijk, te zwaar, te saai, te 20e eeuw misschien?
Voor nu houden we het even simpel dus, mijn nieuwste oprispingen:

There's nothing less than an ex*** Na een feestje waar ET bijna ontplofte omdat M ons de hele avond beloerd had en iets te hard zelfgenoegzaam in haar handen wreef toen wij het etablissement verlieten, intussen "Hehe! Mooi zo!" roepend.......

Als alles sal krom kom,
Alles sal reg kom*** Na een ongelooflijke kloteperiode op het werk. Maar heel ziek worden of doodgaan is erger.

Dus ach........laten we vooral schrijven.
Nieuwe oneliners zijn altijd welkom in dit postvak.

Een heel goed 2007!

Boe boe, Boeddha

2006-12-07T04:07:00.000-08:00

Laatst moest ik met een collega door een zwaar regengordijn fietsen. Ik had al een vruchtbare poging gedaan om het nog even uit te stellen, gesmeekt eigenlijk: "Alsjeblieft, kunnen we even wachten nog? Regen is niet erg, maar dit is gewoon echt een waterval!" Zucht. Na vijf minuten wachten leek het er op dat het voorlopig niet droog zou worden. Gaan dus! Mijn bril zakte meteen al af en ik riep tegen haar: "Eigenlijk moeten we dit Boeddhistisch benaderen, laten we vooral maar even het hier en nu opnemen!" Waarop zij zei: "Ja, ik kan heel Zen zijn." Wat een heerlijke reactie.

Zennend fietsen, of fietsend Zennen, that's the question. In ieder geval lukte het me vrij aardig, ik had alle gedachten aan natte onderbroeken, op handen zijnde onderkoeldheid en kleefhaar volledig uitgebannen. Omdat mijn bril inmiddels naar het puntje van mijn neus was gegeleden, konden we niet harder fietsen dan wandelpas. Intussen kletsten we gewoon of het een normale fietstrip was. Heerlijk Zen!

Als ik nu deze techniek kan toepassen op alle tegenslagen die ik tegenkom op m'n weg, zit ik geramd natuurlijk! Nooit meer boos, nooit meer verdrietig, alles snel loslaten, even mediteren en huplakee.......dat lijkt me ideaal, ik ga me er dan ook serieus in verdiepen.
Laatst zei ik tegen iemand: "Die Boeddha was natuurlijk ook gewoon een rationele klootzak", maar dat was even in een emotioneel moment. Ik heb nog een lange weg te gaan denk ik.

Ik ben maar gewoon begonnen bij de aanschaf van een Boeddha voor in huis. Een heel lelijke, leuke, dikke lieve Boeddha, van koper. Hij zit te schaterlachen! Waarom zou ie dat doen? Zou iemand een practical joke hebben verteld? Zou ie een bos bloemen hebben gekregen? Of zou ie eindelijk Verlicht zijn geraakt?

(Nu gaat op dit moment de telefoon.........het is school. We hebben met drie collega's een mailtje naar het bestuursmanagement gestuurd dat er haast gemaakt moet worden met een oplossing voor het arbeidsconflict. We vinden dat de rol van onze directrice niet onbesproken mag blijven. Oei, oei! Ze staat woest op mijn voicemail, oehhhhhhh.....)
(Even Jan helpen met tandenpoetsen. Godverdomme, hij spuugt een hele klodder tandpasta in mijn gezicht! Rotjong! Ik laat hem huilend alleen achter in de badkamer..)

Ik geloof niet dat ik echt Zen ben.
Ahum.
Maar dat gaat vast nog gebeuren!

Het bijgeloof dat je een Boeddha nooit voor jezelf mag kopen, klopt overigens niet.
Een paar weken terug was ik op een feestje bij een collega thuis. De locale Chinees sjouwde een enorm warm buffet naar binnen, met als klapper een enorme gouden Boeddha, blinkende kitsch van een kubieke meter. Op mijn vraag of je zo'n kolos nou echt niet voor jezelf mocht kopen, zei hij in rad Chollands: "Nee hool, heb beeld zelf gekocht, heb het al deltig jaal, nog nooit ongeluk gehad!"

Jesse

2006-12-02T02:57:00.000-08:00

Lieve Jesse,

Gisterenavond hebben wij pakjesavond gevierd.
We aten verse groentensoep met tosti's en als toetje hadden we een superlekkere Zwarte Pieten-chocoladetaart. Met een gekleurde muts en vrolijke ogen. Toen ging de bel, er werd hard op het raam gebonkt en we renden naar de deur. Twee zakken stonden daar!
Kleine Jan was heel blij met zijn cadeautjes. Hij schreeuwde heel hard door de straat en daarna nog een keer door de achterdeur, de tuin in: "Dankjewel Sinterklaas!"

Geloofde jij nog in Sinterklaas, Jesse? Of wist je wel dat ie niet bestaat, maar vond je het toch elke keer weer heel spannend? Was je in groep 5 met een surprise bezig voor een kind uit je klas? Had je het al afgeknutseld? Voor hoeveel euro mocht je een cadeautje kopen? En wat wilde je zelf hebben van de Sint? Knexx? Voetbalschoenen? Een boek met dinosaurussen? Een playstation? Iets om te timmeren?

Wat is er gebeurd Jesse? Waarom ben je er niet meer? Wie misgunt jou je leven, je lolletjes, je liefde om weg te geven en te krijgen? Waarom, waarom? Ik hoop dat je niet te bang bent geweest toen je ons aards paradijs moest verlaten, dat je
snel de deur achter je mocht dichttrekken. Knap beroerd ben ik ervan.

Pakjesavond zal voor jouw gezin, je familie, vrienden en schoolkameraadjes nooit meer hetzelfde zijn.
Ik draag het laatste restje Pietentaart op aan jou en vraag aan Sinterklaas of jij het mooiste plaatsje in zijn grote boek krijgt.

Karin

Quote 5

2006-11-17T11:31:00.000-08:00

Het leven met een puber van drie valt af en toe niet mee. We vechten heel wat af, maar het is nog vaker grossieren in memorabele momenten.
The best of five:

1)
Het grote boek van Sinterklaas is op TV.
"Dat is oud papier mama!"

2)
We eten varkenshaas.
"Mama, ben jij bij de boerderij geweest om een stuk van een varken af te snijden?"

3)
Hij en ik staan ons toilet te maken.
"Jij hebt een moedervlek en ik heb een kindjesvlek."

4)
"Als ik vier ben, ben ik een kleuter.
En als ik vijf ben, ben ik een veuter."

5)
"Sinterklaas gaat denk ik nooit naar de w.c. mama, want hij heeft zo'n rood ding aan. Hij heeft ook geen onderbroek aan."

Jan, je bent een zonnestraal door mijn donkerste dagen.

Kusje van mama.

Ballade voor de besjes

2006-10-31T11:51:00.000-08:00

Het zomert na, zinderend. Op het werk kleef ik aan mijn stoel vast en ik moet moeite doen om niet bevangen te raken door de hitte.
Ineens hou ik het niet meer uit. Hoe zou het met Opa en Oma zijn?

De airco blaast op volle toeren door de auto. Kuchend scheur ik richting hun huis. Hun huis, dat ze dankzij een gigantisch netwerk van kinderen, hulpverleners, videobewaking en Tafeltje-dek-je nog steeds met z'n tweeën delen. Maar of dat nou een zegen is…
Opa is eenennegentig en hangt van de medicijnen en zuurstof aanelkaar. Geestelijk is hij fit, maar lichamelijk niet. Hij is op. Zijn hart, zijn longen, zijn bloedsuiker, overal slikt hij de meest ingenieuze cocktails voor. "Voor mij hoeft het zo allemaal niet meer", zucht hij soms, en hij zapt nog maar eens langs de kanalen. Van zijn oude felheid-met-ferme-handklap-op-de stoelleuning is niet zo veel meer over.
Oma is negenentachtig en heel erg lief. Voorzichtig, belangstellend, nooit iemand veroordelend, maar o wee als ze iets niet wil: "Met geen stok krijgde gullie me hier weg!" kraste ze jarenlang over hun laatste huis. Helaas moest dat toch. Ze zijn verhuisd naar deze aanleunwoning, helemaal privé met de meest geavanceerde bejaardonvriendelijke toeters en bellen die je je maar kunt voorstellen.

Als ik aanbel, doet er niemand open. Vreemd. Ze zijn niet in de conditie om samen te gaan kuieren. Nog een keer bellen dan maar. Ach, Opa krijgt vast het knopje van zijn video home system niet gevonden. Ik wacht nog even. Niets. Verdorie, dit duurt echt te lang. Het is al drie uur 's middags, die liggen toch niet meer in de siësta?
Bang sluip ik naar de achterdeur en begin als een idioot te bonken. "Ooooopa!!!! Doe ooooooooopen!"
Niets.
Nog een keer.
Weer niets.
En net als ik besluit om een grote steen te gaan zoeken, hoor ik een ijzingwekkend gekerm en gekuch.
Opa doet hevig steunend de achterdeur van het slot.
Hij kijkt slaapdronken en vraagt meteen of "ik even bij ons moeder wil gaan kijken, want die is gevallen".

Mijn Omaatje. Ze slaapt en ligt als een stukje doorzichtige perkament tussen de stijf gesteven lakens. Haar mond staat een beetje open. Het lijkt wel of ze opgebaard ligt. De tranen springen me in de ogen als ik haar hand pak. Verward begint ze meteen te huilen.
"Wie ben jij? Ik weet niet waar ik ben. Ik ben zo bang!"
"Ik ben het Oma. Karin van onze Jan, maar je kunt me niet goed zien. Zal ik je bril even opzetten?"
"Oja, nou zie ik het. Karin…..Karin….Karin….."
Ze huilt zachtjes en pakt mijn hand vast. "Ik ben gevallen en ik weet niet meer hoe. Waar is onze pa? Ik ben onze pa kwijt en ik ben zo bang!"
Ik verzeker haar dat Opa in de huiskamer ernaast zit en besluit dat ik iemand ga oppiepen. Ze kan niet de hele dag in bed blijven liggen. Als ik haar uit bed til, laat ik haar geheid doodvallen, dat moet een deskundige komen doen.
Snel druk ik op het rode knopje van haar polsbandje en binnen een minuut klinkt de stem van een verpleegster. Ze komt over vijf minuten. Vijf ellendig lange minuten.
Ik kijk naar Oma. Ik hou zoveel van haar. Toen ik zwanger was en stopte met roken, heb ik nog een paar memorabele momenten gehad met haar. Maar nu telt alleen het nu. Ze is ongelukkig en bang, hoe zorg ik ervoor dat ze zich beter voelt?

"Oma, zal ik een foto pakken van kleine Jan? Dan kun je even naar hem kijken. Dan ga ik even intussen kijken hoe het met Opa gaat".
"Nee, nee, laat me niet alleen, ik ben zo bang!" Haar hand op mijn arm, smekend kijkt ze me aan.
Toch wring ik me voorzichtig even los en pak een pasfoto van mijn kleine Jan als baby. Met Opa is alles oké gelukkig, en als ik bij Oma terugkom, slaapt ze alweer. Kleine Jan zit verfrommeld tussen haar benige vingers. Haar haar lijkt wel op dat spul dat je ook in afzuigkapfilters ziet: wit en luchtig, een beetje een brosse schuimberg. Zucht.

Na een uur zit Oma verfrist in haar jurk en steunkousen in haar stoel gehesen, met Opa aan haar zijde. We keuvelen een beetje over de ansichtkaarten op het dressoir.
Oma vraagt om de vijf minuten: "Hoe gaat het met kleine Jan? Heb jij nog meer kinderen?" en dan antwoord ik steevast: "Goed Oma. Hij wordt groot. Nee, ik heb niet meer kinderen". Verward kijkt ze om zich heen, ze voelt wel dat dit helemaal niet in orde is, dit gesprek.

En dan vind ik een oude foto van een dame met een katoenen mutsje, zo'n typische Saartje van Swiebertje. Als ik verbaasd vraag wie dit is, zegt Opa trots: "Dat is nou mijn Oma! En die kon vroeger heel mooi zingen!"
Plotseling zet hij het liedje van mijn betovergrootoma in, uit volle borst. Vijftien coupletten lang zingt hij met longemfyseem en zuurstoftank en al over Elsje, die de liefde van haar leven ontmoet. Het liefdespad gaat niet over rozen, maar uiteindelijk is het toch een happy end. Ze vinden elkander! En Oma zingt mee, geen verwardheid meer te bekennen, ze kent alles van buiten en lacht stralend naar Opa.
Als ze met een daverend slotakkoord hun optreden besluiten, zit ik jankend op mijn stoel en geef ze een staande ovatie.
Daarna is het stil.
Dan vraagt Oma:
"Hoe gaat het met kleine Jan? Heb jij nog meer kinderen?"

In de auto draai ik mezelf met harde muziek weer terug in de tijd.
Het bezoekje galmt nog weken na.

Hoe het niet moet (Anvers, deel 3)

2006-10-04T13:13:00.000-07:00

Het leukste terras in Antwerpen is dat van het Elfde Gebod. Ze hebben er zalig bier en garnalenkroketten! Ik was alleen, want ET wilde nog verder shoppen en ik had het wel gezien. Juist toen ik een artikel over Tony Blair wilde gaan uitspitten, met de Volkskrant heerlijk asociaal over mijn terrastafel uitgespreid, goot ik per ongeluk een hele grote slok trappist dwars over mijn voorgevel in plaats van in mijn mond. Flets! Een cup Westmalle van 150 vierkante centimeter! Kutkutkut, wat moest ik? Naar het hotel lopen en me verkleden? Nee, misschien viel rood op rood wel mee als het verdampt was. Wisten jullie trouwens dat je in Belgie 30 eurocent moet betalen voor de plees in je eigen kroeg tegenwoordig? Zuchtend wreef ik voor de spiegel over mijn Westmalle, de toiletjuf belovend dat ik echt terug zou komen met het geld. Dat zij niet dacht dat wij Ollanders gierig zijn, of erger nog: oplichters!

Inmiddels stierven we van de honger na al dat bier. En dan geen liflafjes-op-een-bedje-van-rariteiten-honger, maar gewoon boerenhonger in aardappels, vlees en groente. Het kon ook niets anders dan boerenhonger zijn, want ik was toch niet zo netjes opgedroogd. Geen poepsjieke tent dus maar. Het werd een terras van een echt Belgisch restaurant (grrrr......naam kwijt! even smsen naar ET) aan de voet van de OLV-kathedraal. We werden hartelijk ontvangen door een Vlaamse studente in t-shirt en spijkerbroek. Met mijn horeca-oog zag ik meteen dat ze de X-factor had, ze was niet ervaren, maar ze zag alles, bleef erg rustig en gestaag doorbedienen. Nee, dan de Patron en Matron! Matron had in tegenstelling tot de studente een pinguin-horecatenue aan, een zwarte geperste broek met witte blouse en dito kanten schortje. Struikelend rende ze met haar permanentje over het terras, baasde haar personeel omver en haalde 'onze' studente uit haar ritme door gewoon aan dezelfde tafels OOK bestellingen aan te gaan nemen. Het arme meiske raakte helemaal van de leg. Patron ging bij een verliefd jong stel de drank serveren. Hij schudde veel te hard met een fles dure champie en ......."PLOP!" Wij moesten echt wegduiken, anders waren we aan beide ogen blind geweest. Hij heet zeker Basil, of misschien wel Manuel, dachten wij nog.

Maar: het eten was fantastisch. Ik heb nog nooit zo'n goede lamskoteletten op. Lekker dik en mals, niet van die knoerharde gegrilde plankjes. Ik kreeg er een heerlijke gepofte aardappel (oei, ik typte aarsappel) en gekookte groente bij. Na het eten kwam Matron afruimen. "Het was erg lekker!" zei ik uit mezelf tegen haar. Resoluut duwde ze haar bril wat hoger tegen haar permanentje en zei met een zwaar Hollands accent: "Ja, de kok is wel een klootzak af en toe, maar koken kan hij wel!" ET schoot in de lach, en wel om mijn gezicht. Blijkbaar had ik last van open mondgedrag. "Ja, dat zit zo", legde ze omstandig uit, "hij doet het allemaal op z'n dooie akkertje en wij willen gewoon dat ie tempo maakt!'
Et voila, daar hadden we weer een lekker staaltje Nederlandse gestresstheid en onbeschoftheid vs. de Vlaamse netheid. Ik zat me helemaal wezenloos te schamen voor mijn afkomst. Geef mij een gat in de grond alsjeblieft! Natuurlijk zijn niet alle Vlamingen en Ollanders hetzelfde, maar toch.....Toen we de rekening vroegen, gaf ik onze studente een paar euro fooi, drukte het in haar hand en fluisterde: "Hier, alleen voor jou".
Al met al was het een geweldige avond. Ook een kijkje nemen in de keuken? Plof dan neer bij Xaverius aan de Oude Koornmarkt te Antwerpen. De kok is een klootzak, maar hij kan wel koken;-)

Is Antwerpen dan hip? (deel 2)

2006-10-04T13:08:00.000-07:00

Ik weet het niet meer hoor. Toen ik door de Antwerpse binnenstad liep, begon mijn gedachtenmachine op volle toeren te draaien. Dat ging ongeveer zo:
Inmiddels heb ik al veel grote steden gezien en allemaal hebben ze hun eigen charme. Londen vind ik geweldig vanwege de pubs en the old English traditional way. Alleen al dat bekakte : "Mind the gap!" in de Underground, daar smelt ik van. En ik heb er gewoond, dat scheelt. Parijs heb ik zo'n tien keer bezocht, en daarvan zijn de groene parken en het artistieke Franse buitengevoel me het meest bijgebleven. Berlijn: een unieke mix van supermodern en heftige geschiedenis. In Rome vond ik de oudheden op straat adembenemend, en dan dat Vaticaanstad.....ik heb gezien hoe de mooiste Italiaanse mannen hun ziel verkochten door er een witte boord omheen te knopen. Zonde! Barcelona heeft de ideale ligging, Madrid is fantastisch vanwege de prachtige promenades en verzengend hete binnenpleinen, met een ge-wel-dig uitgaansleven......en zo kan ik nog wel even doorgaan. En natuurlijk heeft iedere zichzelf respecterende stad minstens twee musea: eentje met lokale oudheden en eentje met moderne kunst. Ik heb er veel van gezien.

Ik liep door Antwerpen dus. Wat me opvalt bij al die stedentrips, is dat veel oude wijken opgehipt worden. De meest shabby buurten worden omgetoverd tot leuke slenterstraatjes met trendy boetieks. Ze zijn vaak klein, met een design (lees: retro seventies) voorgevel, vol met tweedehands artikelen en hoogstens twee uitbaters erin. Zo ook in Antwerpen. Het is allemaal mooi, het is allemaal leuk, het ziet er allemaal apart uit, het is vooral ook allemaal duur, maar ook daardoor schijn je je te kunnen onderscheiden.......of maak je dan een tweedeling in je publiek? Of zijn de huren zo astronomisch hoog dat je niet anders kunt? Op een gegeven moment zei ik tegen ET: "Wat vreemd, in al die grote steden waar dan ook ter wereld zijn trends toch ongeveer hetzelfde." Gek he? Ondanks alle inspanningen van de ondernemers kreeg ik een enorm gevoel van eenheidsworsterigheid over me. Leuk woord voor galgje!
Antwerpen heeft hippe zaken genoeg, maar geef mij maar de Vogeltjesmarkt, of de Zonderhaatmonumenten die herinneringen oproepen aan akelige oprispingen van rechtsdraaiend melkzuur. Het aantrekkelijke van een stad zit 'm voor mij dus niet in de modernste trends, al zijn die wel leuk om te zien natuurlijk. Het zijn juist die hele eigengereide dingen die mij raken. Is dat bij mensen eigenlijk ook zo? Ehhhhhhhhhh..........................

Anvers, een drieluik (1)

2006-09-24T13:06:00.000-07:00

Het linkerpaneel: hoe het begon

Ik voel me een halve Belg. Omdat ik een Brabantse ben met een zachte g , in de grensstreek woon en daarom het fenomeen frietkot, Primus en Jupiler regelmatig aan den lijve ondervind. En ook omdat ik heel erg "uitgesproken niks heb" met het Katholieke geloof, maar stiekem wel de overdadige Mariaverering uit het Zuiden geweldig vind. Zet mij in een grot of kapelletje met kaarsjes en ik word spontaan een deemoedig Christen. Zeker tussen de Belskes!

Mijn hele leven kom ik al in Antwerpen, dat was voor mij het altijd ultieme uitje. Als scholier werd ik wel eens meegesleept door mijn cultuurminnende pa. Later ging ik er wel eens op stap, mee met de beruchte vrijgezellenavonden die nu overal geweerd worden in de kroegen. Of we gingen op stap van de fooienpot die we in onze eigen kroeg door keihard werken en lief lachen gevuld kregen. Dat ontaardde dan in vechtpartijen omdat onze ordinaire werkster van vijftig+ tegen alle allochtone Antwerpenaren knipoogde. Gelukkig hebben we daarna het leed van ons afgezongen in een karaokebar aan de Grote Markt.
Later ging ik nog wel eens terug en heb veel gezien van alle highlights. Het Rubenshuis, het Diamantmuseum, het MuHKA, de Zoo (zielig die gekooide tijgers!), ik ken het geijkte programma helemaal.
Maar Antwerpen is in mijn herinnering vooral een aaneenschakeling van beelden en geuren: de smerige OLV-kathedraal, frietkotten, aftandse pleinen met stinkende havenkroegen, vis en pis, en vooral veel, veel eten en drinken. Oudere stellen. Zij, met goud behangen, trekkend aan haar menthol Belinda-sigaret, de lippen overdreven roze gestift, geflankeerd door haar Sjefke, keurig in de gele spencer met achterover gestylde haren. Samen drinken ze op een terras bij de Vogeltjesmarkt hun eerste pintje al om 9 uur 's ochtends. Dat is voor mij Antwerpen.

Inmiddels ben ik moeder, heb een serieuze baan en relatie, kortom: ik lijk de wijsheid in pacht te hebben. Daardoor kijk ik soms anders tegen bepaalde zaken aan. Ook tegen bekende plekken dan? Ik weet het niet. ET en ik willen in ieder geval graag een weekendje weg. "Ken jij Antwerpen? Leuke stad, hm?" De keuze is gauw gemaakt. Kijken of er in vijf jaar tijd nog wat veranderd is.

Ambachtelijk Antwerpen

Het is zondagochtend, ET wil graag LP's scoren en stelt voor om naar de Vogeltjesmarkt te gaan. In eerste instantie denk ik: Nee, gatver, ik ben er al zo vaak geweest als kind, over de koppen lopen voor drie LP's is niet mijn ding, zal ik wachten op een terrasje? Ik besluit om toch mee te lopen en merk al gauw: het is geweldig! We zijn in Jambers aanbeland! De markt is vergeven van mensen in alle kleuren en maten, er zijn geen echte luxe madammen te zien weliswaar, maar wel: honden. Heel veel onooglijke Belse honden. Ze worden over de gladde kasseien getrokken, gesleurd, geduwd, gedragen en gesleept alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik vind het hilarisch, maar ook heel erg aandoenlijk. Dapper hupsen ze met het baasje mee, met dezelfde tred en oogopslag. Bulldogs bij Hells' Angels, kuttenlikkertjes (sorry, weet de echte naam niet) bij dames van vervlogen stand.
En nergens is een KAI-KAI! te horen van een hond die per ongeluk vertrapt wordt door een stel westernlaarzen of stiletto's uit de menigte.
De rest van de marktgang vraag ik aan iedereen: "Mag ik uw hond fotograferen? Hij loopt er zo schattig bij!" De foto's zijn niet denderend, maar ik heb de tijd van mijn leven.
Op een terras maken ET en ik een afknap-top-3 voor de Vogeltjesmarkt:
1) neuspeuteren boven uitgestalde marktwaren
2) te krappe B.H.'s
3) retro slechtzittende glimmende trainingsjacks

We voelen ons hier thuis en genieten met volle teugen. ET heeft drie LP's gescoord en ik een hoop honden, waarvan akte. Baasjes, bedankt!

Samen douchen en de Essentie ervan!

2006-09-02T07:49:00.000-07:00

Ach, wat een tijden waren het toch!
Toen ik ging scheiden beet ik anderhalf jaar lang elke eurocent doormidden.
Ik at gerust een hele week winterpeen in alle mogelijke substanties, afwisselend met strooikaas (goedkoop), worst uit de reclame (goedkoper), of koolvis uit het vriesvak (goedkoopst).
Als je alles lust en altijd gewend bent geweest om culinaire dingen uit te proberen, kun je van een spreekwoordelijke drol nog wat lekkers maken. Dat deed ik dan ook, en ik maakte er een heuse sport van. Winterpeen is lekker met dille, kerrie, knoflook, dragon, tijm, oosterse kruiden gecombineerd met gember, dit alles in eindeloze combinaties. Aan te raden en erg goedkoop!
Van mijn uitgespaarde geld, aangevuld met een kwakje kinderbijslag, ging ik daten. Dat kostte niet zoveel, met een budget-internet-abbo, een lidmaatschap bij een leuke site en een kortingskaart van de NS kwam ik een heel eind.

Mijn kleine Jan was toen één en behoefde gelukkig geen duur pretparkenvermaak.
Met een stokje en een touwtje was hij al erg happy, zodat ik zijn centjes kon investeren in mijn speurtocht naar interessante kerels. En die waren er! Ik at sushi aan huis in Eindhoven, met een gratis gitaarserenade erbij.
In Bolsward heb ik twee dagen een Beerenburgmarathon gehouden in een lokale herberg met een aan lager wal geraakte intellectueel (die ook nog spoorloos verdween tijdens de date, maar daarover een andere keer meer).
In Gent heb ik op klaarlichte dag vuurpijlen afgestoken met een vriendje, daar waren de Gentenaren niet blij mee trouwens. Weer een bevestiging dat die Hollanders zich werkelijk overal weten te misdragen!
En zo hopste mams door het leven. Tot overmaat van ramp liep ik ook nog een SOA op, maar die behandeling was gelukkig niet duur en werd vergoed door mijn verzekeraar. Quel bonheur!

Het was een heerlijke tegenhanger voor het intensieve 24-uurs mamaschap.
Jan kon zich in die periode nog geen vijf minuten alleen bezig houden; tijdens het bellen, koken, tandenpoetsen, mezelf aankleden of iets uit een winkelrek pakken had hij een nieuwe Olympische sport ontwikkeld: beentrekken.
De enige manier om hem lang bezig te houden was samen douchen. Heerlijk samen onder de warme sproeier, elkaar natgooien, liedjes zingen en bootjevaren. Na verloop van tijd kon ik hem zelfs alleen laten doorspelen onder de douche, dan had ik even vijf minuten om mezelf aan te kleden.
We vermaakten ons prima en ik kon zelfs de douchetijd gaan opvoeren.
Jee, ik kon ineens telefoneren! Ook opmaken, kapsel stylen en de w.c. poetsen kon ik steeds vaker kalmpjes aan uitvoeren. Ik was het met mezelf eens: dit was het beste opvoedingstrucje dat ik in lange tijd had bedacht.

Tot het augustus 2006 werd.
In mijn nieuwe leven en mijn nieuwe huis viel gisteren een akelig souvenir binnen: of ik even 439 euri bij wilde betalen voor dui-zen-den kubieke meters gas.
Gestresst probeerde ik te achterhalen of mijn woningbouwvereniging me getild had, of erger nog: Essent zelf, want die zijn onbegrijpelijk en onbenaderbaar.
Wat een klootzakken, hoe durfden ze in Godsnaam!
Een kwartiertje later moest ik met het schaamrood op mijn kaken toegeven dat niemand zich bezondigd had aan pootuitdraai-praktijken, maar dat ik zelf de veroorzaker was van de exorbitante rekening. Voortaan moet Jan verplicht in bad, waar we helaas niet meer samen in passen. Hoe was dat spreekwoord ook alweer van die zondvloed?

Geeniaal

2006-03-23T23:59:00.000-08:00

Soms baal ik van mezelf. Sinds mijn geboorte ben ik gezegend met een enorme hang naar nieuwe en creatieve dingen. Meestal weet ik die in mijn hoofd dan ook nog wel om te smeden tot nieuwe ideeën en leuke verhalen. "Goh, dat is toch okee?" hoor ik menigeen al zeggen, maar ik ben het eigenlijk wel kotsbeu. Let wel: de toevoeging “in mijn hoofd” is mijn persoonlijke verkeersdrempel. Vaart minderen gaat hinderen.

Ik wil te veel, zie te veel, hoor te veel en filter te weinig. Alles te.
Ik zie een lieveheerbeestje op een kale betonnen muur en verwonder me een kwartier over de brute tegenstelling.
Bij de LIDL spot ik een immense rij met aluminium winkelwagentjes en sta dan van een afstandje te peinzen: Gooi ze es creatief op een hoop. Dat ziet er fantastisch uit volgens mij! Vervolgens zie ik het kunstwerk al bijna op de Wereldtentoonstelling in 2020 in Rotterdam staan, doe es gek!
Mijn mobiele telefoon heeft een archief wat helemaal uitpuilt, veel boeken- en filmtips komen erin. En staat er iemand wat te vertellen, gebruikt diegene ineens een nieuwerwetse of grappige term, dan roep ik ineens middenin het gesprek: “Da’s een mooie, effe m’n telefoon pakken..” ’s Avonds ga ik thuis mijn archief napluizen en dromerig tegen mijn Hi!-scherm zitten grijnzen.
Sinds ik een MP3speler heb en alle muziek gratis van het wereldwijde web kan plukken, wordt het telefonisch archief danig uitgebreid met alle muziekstromingen die je maar kunt bedenken, van The Phantom Of The Opera (gaaf, Engelse original) tot iets beukends van Live.
Over Internet gesproken: als mijn PC ooit crasht, crash ik mee.
Mijn zoekmachineverslaving begint groteske vormen aan te nemen.
Zijn daar therapeutische praatsessies voor? How to handle your Google? Zal ik es op Googelen…

In concreto kan ik ’s avonds vaak zeggen dat ik goeie invallen heb gehad, maar geen REET heb gedaan. Geen afwas, geen was, geen stof, geen zuig, geen cursus, geen telefoontje, geen brief, nada, niks, noppes, nichts.
In concludo kan ik stellen dat ik het wel red met mijn zonderlinge alleentje……en ik kan ooit nog eens een boek schrijven:
De Almanak der Onthaasting. Of Ontlasting. Het is maar hoe je het noemen wilt. Misschien in 2020?

Kaatje

2006-03-22T23:55:00.000-08:00

Kaatje